حالا تو هی بگو که تحول، يواش پیش خواهد رفت و کار خود یواش خواهد کرد. مختار است. اما عمر من يواش طی نخواهد شد. من می‌خواهم همراه آن باشم، من حق دارم همراه آن باشم، من امكان ندارم همراه آن باشم. نه، عمر من يواش طی نخواهد شد. می‌بینی چه می‌دود؟ ده سال اول عمر من انتها نداشت، وقتی که بیست ساله شدم صدسال، بیشتر، از ده سالگی جدا بودم. وقتی که بیست ساله شدم دومین ده سال انگار یک قالب و قیاس تازه‌ای از وقت بود. انگار اصلا وقت تازه می‌زایید، انگار تازه زمان به راه می‌افتاد. اما از آن به بعد عجب به دو افتاد. هی سال‌ها به هم چسبید، هی سال‌ها به هم آمیخت. من در وقت زندگی می‌کنم ولی محیط من در جغرافی‌ست.

داستان کوتاه مد و مه
#ابراهیم_گلستان

@Ellinne

Comments

Be the first to add a comment