نُقاط قوّت و ضعف، در استفاده از زبان محاوه

به زبان محاوره سخن گفتن کاری است که همه ما همه روزه انجام می‌دهیم.

این زبان تغییر شکل یافته لهجه‌های محلی است و در بسیاری موارد نزدیک شده زبان معیار است . البته زبان محاوره در هر جایی متفاوت است. وهمین امر هم هست که آن را مناسب رسانه‌ها نمی‌کند.

با انتخاب زبان محاوره برای نوشتن دو اتفاق می‌افتد. بسیاری از اصطلاحات شما را در شهرهای دیگر نمی‌فهمند و البته چیز‌هایی که آنان می‌نویسند نیز، شما نمی‌فهمید. دایره مخاطبان شما هر روز کوچکتر می‌شود. زیرا این سطح زبانی گاه میان دو تن با دیگر افراد متفاوت است چه رسد به جمعیت بسیار بزرگ.

زبان محاوره عملا یکی از سطوح زبان است. که فقط در جایگاه خاصّ خود پسندیده است.

وقتی که از صادق چوبک برای اوّلین بار کتابِ محلّی عنتری که لوطیش مرده بود را خواندم، برای من که کودکی بیش نبودم، بسیار ثقیل و دور از ذهن بود.

جمعی منتقد، که هم لهجه ی آن نویسنده بودند، برای خودشان پپسی باز می کردند و به تعریف و تمجیدِ آن سبک نگارش می پراختند.

حالا، فکرش را که می کنم، می بینم که : اگر به جای آن همه وقتی که صرفِ آن زبان محلّی کردم، در عوض ذهنم را صرف مطالبی علمی، و یا یک زبان مطرحِ بین المللی می کردم، چقدر مفیدتر بود، و از ساعاتی که هدر داده بودم، افسوس می خورم.

تعریف هائی که هم لهجه هایش از خودشان می کردند، برایم مشمئز کننده بود .
سعی و تلاش می کردم، مطالب را بازخوانی کنم، تا خود را با آنها وفق دهم.

آن داستانِ به زبان محاوره و شکسته، مملو از اصطلاحاتی بود که هیچ وقت به گوش من نرسیده بود.

بهترین وقتی که زیبنده است از زبان محاوره ای در نوشتار استفاده کنیم، زمانیست که از زبانِ فردی محلّی، نقل قول می شود.
در نوشتن طنز نیز زبان محلی یا محاوره ای، کاربُرد دارد.

زبان محاوره قاعده‌مند نیست. چون به تعداد گویندگان آن می‌تواند شکل و سبک داشته باشد. هیچ وقت نمی‌توانید برای آن قاعده‌ای پیدا کنید که تهران را می‌گویند تهرون، نان را می‌گویند نون، ولی سرباز را نمی‌گویند سربوز.

و یا زاهدان، پاکستان، و افغانستان را نمی گویند: زاهدون، پاکستون، افغانستون.

از این دست موارد در زبان محاوره بسیار است.
زبان معیار، وسواسِ خاص بر درست گویی و درست‌نویسی دارد و آن را به شدت پیگیر است، حال آن که زبان محاوره استعداد بسیار جالبی در غلط تلفظ کردن لغات دارد.

به هیچ عنوان با زبان محلّی یا محاوره، اطلاع رسانی نکنید.
چون اکثراً باعث شکّ و شُبهه می شود، و مخاطب را سردرگُم می کند.
کما آنکه شماحتی با آن نمی‌توانید ساعت برگزاری جلسه یا عروسی خود را بیان کنید.

به خصوص برای غیر فارسی زبانان باعثِ سرخوردگی و بی اعتمادی، به فرهنگ و زبان فارسی می گردد.

از بس که ما، فونت نوشتاریِ قدرتمندی داریم، تازه گفتار محلّی و محاوره ای هم به آن می افزائیم.
گل بود، به سبزه هم آراسته شد..

مهم ترین کاربُرد خط و زبان، انتقال پیام است.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment