می‌رود تنها به راهی دور، اینک زنده‌رود
آفتابش با غبار اندوده، مهتابش به دود
روزگاری بود و با او بود گل‌ها در کنار
آفتابی بود و مهتابی و او تنها نبود
منوچهر نیستانی (۱۳۱۵-۱۳۶۰) پیش از انقلاب، غم ِ این داشت که زنده‌رود تنها شده است. اما حالا زنده‌رود تنها نیست، چون دیگر نیست.
✍هومن پناهنده
@gashthaa
آفتابش با غبار اندوده، مهتابش به دود
روزگاری بود و با او بود گل‌ها در کنار
آفتابی بود و مهتابی و او تنها نبود
منوچهر نیستانی (۱۳۱۵-۱۳۶۰) پیش از انقلاب، غم ِ این داشت که زنده‌رود تنها شده است. اما حالا زنده‌رود تنها نیست، چون دیگر نیست.
✍هومن پناهنده
@gashthaa
1 comment
Log in to comment
بی تأمل بر سرم برخاست دود
خاطرم افسرد چون پژمرده برگ
بار وحشت طاقتم از كف ربود
قطره‌های اشك بر رويم دويد
لكه‌های ابر بر اشكم فزود
نم‌نم باران چو شد همراز من
ديدمش گريان به حال زنده‌رود
رود بودی بر سپاهان همچو جان
بهر او دارم غم بود و نبود
در غم رود اصفهان گريد كه وای
«وای رودم وای رودم وای رود
آب تا افتاده از بستر جدا
مانده ناراحت به بندِ ناگشود
رود را بی آب كِی ديدن توان؟
كو حريری در جهان بی تار و پود؟
رود را بی آب كِی باشد صفا؟
گر نباشد بر لبش زيبا سرود
رود گر وامانَد از لالائی اش
كی تواند اصفهان بی او غنود؟
پل بوَد بشكسته‌‌دل در هجر آب
آب بفرستد به پل صدها درود
رود و پل از هم جا افتاده‌اند
هر يكی نالان ز جمعی ناستود
پل ندارد طاقت هجران آب
از خدا خواهد وصالش زود زود
نسخه شيخ بهایی شد تباه
آب را تقسيم شد بی رهنمود