اگر نتوان گفت عاشقانه‌ترین آهنگ گیلکی، حتماً می‌توان گفت که یکی از عاشقانه‌ترین ترانه‌‌های زبان گیلکی، ترانه‌ی «بیا مَره یاری بَدَأن» (بیا مرا یاری بده) از «فرامرز دعایی» است که سروده و آهنگ و آواز، هرسه از خودِ اوست. ایشان حدود ۲۵ ترانه دارند که بیش‌ترِ آن‌ها ترانه‌های خاطره‌انگیزی برای گیلانیان است و محتوای ترانه‌هایش بیش‌تر دربردارنده‌ی مضمون‌های جدیدِ شهری و اجتماعی است. البته شعرهای او کم‌تر از اصالتِ زبانیِ گیلکی برخوردار است و موسیقی آن را هم شاید دقیقاً نتوان موسیقیِ گیلان دانست؛ اما به‌واسطه‌ی ساختار دستوریِ گیلکی و این‌که او برای مخاطبان گیلکی‌زبان این‌ها را خوانده و اجرا کرده‌است، می‌توان آن را در حوزه‌ی موسیقی گیلان به‌حساب آورد. فرامرز دعایی زاده‌ی ۱۳۳۱ در شهر لشت‌نشا است که امروزه از توابع شهرستان رشت محسوب می‌شود. او فعالیت رسمی هنری‌اش را از سال ۱۳۴۵ آغاز نمود و از همان سال‌ها ترانه‌های گیلکی را در رادیو اجرا می‌کرد. نام او با این اثر بر سر زبان‌ها افتاد و تقریباً همه‌ی اجراهای نخست آثارش برای سال‌های پیش‌از انقلاب است. شعر و ترجمه را از این‌جا بخوانید.

#فرامرز_دعایی
#گیلکی
‌
@REsearchers
‌