مصادره دو کشتی تایگر و بریتانیکا و دستگیری آقای بومنت و گرین در شیراز دو نمونه از رفتار تحقیرآمیز نسبت به انگلیسی‌ها بود که در تاریخ ایران بی سابقه است که به دلیل ضعف منابع معاصر و تاریخ‌نگاری ایرانی آنطور که باید در بین عموم شناخته شده نیست. این رفتار نسبت به انگلیسی‌ها بی دلیل نبود، واکنشی بود نسبت سیاست خزنده آن‌ها در خلیج فارس که از قرن هجدهم آغاز شده بود اما با درایت و آگاهی دربار وقت، این روند به تاخیر افتاد اما بعدها توانستند بعد از زندیه یعنی در قرن نوزدهم آن را اجرایی کنند. اسناد و نامه‌های کمپانی هند شرقی در بمبئی و مسقط و بصره همگی گواه بر این هستند که ایران در ابتدا با نیتی مثبت به تجارت با انگلیسی‌ها نگاه می‌کرد و حتی در عنوان قرارداد تجاری بوشهر هم ذکر شده بود: « ...پادشاه میل دارند که کشور به واسطه افزایش تجارت و بازرگانی شکوفا گردد و عظمت باستان را دوباره به دست آورد..»اما اعمال انگلیسی‌های مقیم بصره (به خصوص در مساله میرمهنا) که مستقیم از لندن دستور می‌گرفتند موجب شد تا عمر این قرارداد به یک سال هم نرسد و به سرعت بوشهر را ترک کنند..