سدسازی و سکته سرزمین ایران
هر روز خبری در راه است : رودخانه های دائمی که رگهای حیاتی ایرانند یک به یک با سدسازی بسته می شود.
سدسازی ها بر روی رودخانه های دائمی کشور دستکاری در اکوسیستم طبیعی است و موجب از دست رفتن زندگی روستایی، گسترش حاشیه نشینی و مهاجرت‌های سرگردان و آسیب زا به حاشیه شهرها شده است.
اما آیا سدسازان حتی یک بار به پشت سرشان نگاه کرده اند که آثار و پیامدهای اجتماعی این مداخلات برای خودشان و فقرساز برای مردم و محیط زیست را ببینند؟
بختگان، زاینده رود،کارون و دهها رودخانه دیگر قربانی سدسازی و توسعه کشاورزی گتره ای و بدون برنامه و الگو و جنگل زدایی هستند و البته بریدن نفس رودخانه های دائمی سرانجامش می‌شود دریاچه ارومیه و بختگان و پریشان و..
اما آیا سدسازان که خود را علامه دهر می دانند از این تخریب‌ها بی اطلاعند وقتی هنوز با مردم گتوند درگیری بر سر پرداخت حقوق عامه دارند؟؟
از دیدگاه امنیت ملی در میان مدت باید به این سدسازی بی مهابا در داخل کشور عمیقا توجه کرد. تشکیل کانون‌های آلودگی و غبار و گرد خاک از یک سو و کانون‌های منازعات داخلی بین مردم از سوی دیگر در داخل کشور مسأله ای نیست که بتوان نسبت به آن بی توجه ماند.
مگر می‌شود فقط منافع اقتصادی در سدسازی مورد توجه قرار گرفته و از مسائل امنیتی که در دورنمای سدسازی بر روی رودخانه‌های دائمی کشور است چشم پوشید؟
هزاران میلیارد تومان صرف سدسازی با توجیه تولید برق و توسعه کشاورزی و آب شرب می شود درحالیکه در دنیای مدرن تولید برق آبی در میان روشهای دیگر و فقط انتخاب یک گزینه است؛ نه تنها راه موجود برای تامین برق با این روش پرهزینه .
با وجود مستعد بودن ایران برای تولید برق خورشیدی چه لزومی به این تخریب‌های گسترده رودخانه، جنگل، زمین های کشاورزی، روستاها و دربدر کردن جامعه محلی در حاشیه شهرهاست؟ چرا این پول‌های کلان در بخش پرمصرف آب یعنی کشاورزی به عنوان منبع امنیت غذایی هزینه نمی‌شود که مصرف آب را کاهش داده و بهره‌برداری، مدرن و پربازده شود؟
بدون تردید ازبین بردن جنگل‌ها، مراتع و روستاها یک مسأله ساده نیست. بلکه بقای کشور را به خطر انداخته است و سکوت پدافند غیرعامل دربرابر این تخریب‌های گسترده و مخاطره آمیز عجیب است.
رودخانه های کشور رگهای حیات یک سرزمینند، با بستن آنها قطعا پیکره سرزمین ما دچار سکته خواهد شد!!
بعید است سدسازان این را ندانند.
ویک سوال مهم این که اگرتامین منابع آب شیرین که بمی از بهانه های اصلی سدسازان است چرا برای آلودگی رودهای آب شیرین همچون کشف رود دل کسی برای منابع آب شیرین نمی سوزد و هزینه های آنچنانی نمی کند؟چرا غارت آب‌های زیرزمینی عادی شده است؟
©@ruralwomenissues
هر روز خبری در راه است : رودخانه های دائمی که رگهای حیاتی ایرانند یک به یک با سدسازی بسته می شود.
سدسازی ها بر روی رودخانه های دائمی کشور دستکاری در اکوسیستم طبیعی است و موجب از دست رفتن زندگی روستایی، گسترش حاشیه نشینی و مهاجرت‌های سرگردان و آسیب زا به حاشیه شهرها شده است.
اما آیا سدسازان حتی یک بار به پشت سرشان نگاه کرده اند که آثار و پیامدهای اجتماعی این مداخلات برای خودشان و فقرساز برای مردم و محیط زیست را ببینند؟
بختگان، زاینده رود،کارون و دهها رودخانه دیگر قربانی سدسازی و توسعه کشاورزی گتره ای و بدون برنامه و الگو و جنگل زدایی هستند و البته بریدن نفس رودخانه های دائمی سرانجامش می‌شود دریاچه ارومیه و بختگان و پریشان و..
اما آیا سدسازان که خود را علامه دهر می دانند از این تخریب‌ها بی اطلاعند وقتی هنوز با مردم گتوند درگیری بر سر پرداخت حقوق عامه دارند؟؟
از دیدگاه امنیت ملی در میان مدت باید به این سدسازی بی مهابا در داخل کشور عمیقا توجه کرد. تشکیل کانون‌های آلودگی و غبار و گرد خاک از یک سو و کانون‌های منازعات داخلی بین مردم از سوی دیگر در داخل کشور مسأله ای نیست که بتوان نسبت به آن بی توجه ماند.
مگر می‌شود فقط منافع اقتصادی در سدسازی مورد توجه قرار گرفته و از مسائل امنیتی که در دورنمای سدسازی بر روی رودخانه‌های دائمی کشور است چشم پوشید؟
هزاران میلیارد تومان صرف سدسازی با توجیه تولید برق و توسعه کشاورزی و آب شرب می شود درحالیکه در دنیای مدرن تولید برق آبی در میان روشهای دیگر و فقط انتخاب یک گزینه است؛ نه تنها راه موجود برای تامین برق با این روش پرهزینه .
با وجود مستعد بودن ایران برای تولید برق خورشیدی چه لزومی به این تخریب‌های گسترده رودخانه، جنگل، زمین های کشاورزی، روستاها و دربدر کردن جامعه محلی در حاشیه شهرهاست؟ چرا این پول‌های کلان در بخش پرمصرف آب یعنی کشاورزی به عنوان منبع امنیت غذایی هزینه نمی‌شود که مصرف آب را کاهش داده و بهره‌برداری، مدرن و پربازده شود؟
بدون تردید ازبین بردن جنگل‌ها، مراتع و روستاها یک مسأله ساده نیست. بلکه بقای کشور را به خطر انداخته است و سکوت پدافند غیرعامل دربرابر این تخریب‌های گسترده و مخاطره آمیز عجیب است.
رودخانه های کشور رگهای حیات یک سرزمینند، با بستن آنها قطعا پیکره سرزمین ما دچار سکته خواهد شد!!
بعید است سدسازان این را ندانند.
ویک سوال مهم این که اگرتامین منابع آب شیرین که بمی از بهانه های اصلی سدسازان است چرا برای آلودگی رودهای آب شیرین همچون کشف رود دل کسی برای منابع آب شیرین نمی سوزد و هزینه های آنچنانی نمی کند؟چرا غارت آب‌های زیرزمینی عادی شده است؟
©@ruralwomenissues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment