سیستم نام‌گذاری گروههای تهدید (Threat Actor Naming) ابداعی توسط مایکروسافت
سالها گروههای هکری را بر اساس دسته بندی شرکت FireEye میشناسیم اما یک سیستم نام گذاری توسط مایکروسافت به منظور استانداردسازی و شفاف‌سازی ارتباط میان گزارش‌ها و پژوهش‌های تهدیدات سایبری تدوین شده است. این رویکرد، گروههای مهاجم را بر اساس اهداف، رفتارها، وابستگی ملی و تکنیک‌ها به دسته‌های مشخص تقسیم و نام‌گذاری می‌کند.
در این چارچوب، مایکروسافت از نام‌های اختصاصی (مانند STRONTIUM برای APT28 یا NOBELIUM برای APT29) استفاده می‌کند و گروههای نوظهور یا ناشناخته را با نام‌های دسته‌ای مثل Storm-* (برای فعالیت‌های نقشه‌دار بی‌مقدمه) یا Flood-* (برای فعالیت‌های خودکار و اسپمی) مشخص می‌کند. این شیوه به تیم‌های SOC و تحلیلگران کمک می‌کند مسیر زیست گروه‌ها، حجم فعالیت و تغییر وابستگی‌ها را در طول زمان به‌صورت دقیق رصد و مستندسازی کنند.
نکته کلیدی روش مایکروسافت، عدم اتکای صرف به نسبت دادن کشوری یا سازمانی است؛ بلکه براساس رفتار، ابزار و زیرساخت‌ها، Actorها دسته‌بندی می‌شوند. این کار به تحلیلگران کشور هم امکان می‌دهد تا در تهدیدشناسی عملیاتی، با استانداردهای جهانی همگام باشند و دچار چندگانگی نام (Naming Confusion) نشوند. سرانجام، این مدل تطبیق‌پذیر بوده و در مقابل افشای عمومی و تغییر تاکتیک‌ها توسط مهاجمان، قابلیت به‌روزرسانی مستمر دارد.
#آکادمی_روزبه
مرکز تخصصی CISSP
https://learn.microsoft.com/en-us/unified-secops-platform/microsoft-threat-actor-naming
سالها گروههای هکری را بر اساس دسته بندی شرکت FireEye میشناسیم اما یک سیستم نام گذاری توسط مایکروسافت به منظور استانداردسازی و شفاف‌سازی ارتباط میان گزارش‌ها و پژوهش‌های تهدیدات سایبری تدوین شده است. این رویکرد، گروههای مهاجم را بر اساس اهداف، رفتارها، وابستگی ملی و تکنیک‌ها به دسته‌های مشخص تقسیم و نام‌گذاری می‌کند.
در این چارچوب، مایکروسافت از نام‌های اختصاصی (مانند STRONTIUM برای APT28 یا NOBELIUM برای APT29) استفاده می‌کند و گروههای نوظهور یا ناشناخته را با نام‌های دسته‌ای مثل Storm-* (برای فعالیت‌های نقشه‌دار بی‌مقدمه) یا Flood-* (برای فعالیت‌های خودکار و اسپمی) مشخص می‌کند. این شیوه به تیم‌های SOC و تحلیلگران کمک می‌کند مسیر زیست گروه‌ها، حجم فعالیت و تغییر وابستگی‌ها را در طول زمان به‌صورت دقیق رصد و مستندسازی کنند.
نکته کلیدی روش مایکروسافت، عدم اتکای صرف به نسبت دادن کشوری یا سازمانی است؛ بلکه براساس رفتار، ابزار و زیرساخت‌ها، Actorها دسته‌بندی می‌شوند. این کار به تحلیلگران کشور هم امکان می‌دهد تا در تهدیدشناسی عملیاتی، با استانداردهای جهانی همگام باشند و دچار چندگانگی نام (Naming Confusion) نشوند. سرانجام، این مدل تطبیق‌پذیر بوده و در مقابل افشای عمومی و تغییر تاکتیک‌ها توسط مهاجمان، قابلیت به‌روزرسانی مستمر دارد.
#آکادمی_روزبه
مرکز تخصصی CISSP
https://learn.microsoft.com/en-us/unified-secops-platform/microsoft-threat-actor-naming
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment