📖 زنان آبیار محله
کشور ما ایران از گذشته با کم‌آبی دست‌وپنجه نرم می‌کرده، و بسیاری از اندیشمندان و تاریخ‌شناسان در باره شیوه‌های صحیح مقابله با آن بحث کرده‌اند، از جمله  «محمدابراهیم باستانیِ پاریزی» خدابیامرز، در کتاب خود حدود ۴۰ سال پیش، در این‌باره چنین نوشته بود:

✏️جایی که آب ندارد، باید گیاهی کاشت که سالی دو سه بار بیشتر آب نخواهد و این محصول در قائن "زعفران" می‌تواند باشد و در کرمان "پسته"!... آبی را که در کرمان و رفسنجان و راور باید از چاهِ یکصد و هشتاد متری به روی زمین آورد، ظلم است که آن را گندم بکارند. آن هم گندمی که باغبان بهشت خداوندی نیز در سرزمین بهشت، نتوانست از آن، از هر دانه‌ای بیش از شش تخم دانه حاصل کند. آب را به این زحمت درآرند و گندم بکارند و آن وقت در رفسنجان فی‌المثل گندم «زنگار زده» تحویل مردم بدهند؟ این آب را می‌شود پای درخت پسته برد که سالی دوبار بیش‌تر آب نمی‌خواهد (و یکی از آن را در زمستان باید داد) و درخت‌اش سیصد چهارصدسال عمر می‌کند...✏️

از کتاب "سیر تا پیاز "
نگارش دکتر باستانیِ پاریزی
(پژوهشگر و استاد دانشگاه)

🔹Ellinne

Comments

Be the first to add a comment