✳️ فرق «هست»، «است» و «می‌باشد»

🔸است و هست
بیشترین کاربرد «هست» در معنای «موجود بودن» و «وجود داشتن» یا to exist انگلیسی است، اما «است» در معنیِ «بودن» یا to be انگلیسی به‌کار می‌رود.
مثال: وقتی به مغازه میوه‌فروشی وارد می‌شویم، از فروشنده می‌پرسیم: «چه هست یا چه داری؟» او در جواب می‌گوید: «سیب هست، انار هست و ... .» یعنی سیب و انار وجود دارد. وقتی می‌خواهیم نامِ میوه‌ای را بدانیم، می‌پرسیم: «این چه است؟» (این چیست؟) و او در پاسخ می‌گوید: «این سیب است.»
با دقت در این مثال‌ها، فرق «هست» و «است» روشن می‌شود.
باید دانست که «است» فعل مضارع از مصدر «بودن» و سوم شخص مفرد است و در جمله خبری می‌آید؛ یعنی فعل جمله با وجه اخباری است. مانند: «هوا سرد است.» .

🔸می‌باشد
فعل «می‌باشد» مضارع التزامی از مصدر «باشیدن» است و در جایی به کار می‌رود که وجه فعل التزامی باشد؛ مانند: «اگر هوا سرد باشد، به آنجا نخواهم رفت.»
«می‌باشد» به‌غلط به جای «است» و «هست» به‌کار می‌رود. واژه «باشد» گویای آرزومندی و امیدواری برای انجام چیزی است. «باشیدن» به معنی ماندن، جاگرفتن، قرارگرفتن است. «باش»، ریشه باشیدن است که به‌عنوان فعل امر نیز به‌کار می رود. نزدیک‌ترین معنیِ «باشد»، فعل ماندن است.
در نگارش فارسی به جای «می‌باشد» باید از «است» و «هست» استفاده کرد. اگر بپذیریم که فعل «می‌باشد» درست است و آن را هم‌معنی با «است» و «هست» به‌کار ببریم، آنگاه در صرف دستوری، فعل اول شخص مفرد آن چه خواهد بود؟ اگر پاسخ این باشد که فعل گذشتۀ اولِ شخص مفردِ آن «می‌بود» است، ناچاریم بپذیریم که «بود» که گذشتۀ «است» است با «می‌بود» هم‌معنی است، ولی همگی می‌دانیم که چنین نیست.
▫️منبع: ویرانشر
|#ویرایش|#ویراستاری|

🆔 @VajehPardaz ‎|#واژه‌پرداز🔹
.