▪️توزیع برابر
▪️ ست‌گادین | چهارشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۲
برای اولین‌بار و همین یکبار بود که همه روی «کره زمین» همزمان در یک قایق بودند.[ دوران همه‌گیری کرونا ]. ما مدتهاست که بر اساس امتیازات، طبقات اجتماعی، محل تولد تصادفی یا سلسله‌مراتب سازمان‌یافته تقسیم شده‌ایم.
مطمئناً قبل از این هم اتفاقاتی افتاده که به یکباره همه ما را تحت تأثیر قرار داده است. فرودآمدن روی کره ماه باعث شد همه ما به طور همزمان به نفس‌نفس‌زدن بیفتیم. اما این‌بار فرق می‌کرد. صرفنظر از کلاس، سن و ملیت، وضعیت خاصی دقیقاً جلوی چشم ما بود که در چند چرخه خبری هم از بین نرفت.
اما پاسخ‌ها، البته که یکسان نبودند.
عده‌ای سودجو بدون توجه به هزینه‌ای که برای دیگران داشت، سر گردنه ایستادند و به دنبال سود خودشان رفتند. برخی وحشت آن دوران را پذیرفتند، درحالیکه برخی دیگر به دنبال تقویت آن بودند. برخی پیدا شدند که درخواست کمک کردند درحالیکه برخی دیگر تصمیم گرفتند ببینند چه کسی به کمک نیاز دارد.
و این اولین درس از همه‌گیری کرونا برای ماست. درحالیکه رویدادها ممکن است به طور مساوی توزیع شوند، پاسخ‌ها و واکنش‌ها بندرت چنین می‌شوند. ما قادریم انتخاب کنیم که امکان‌های بوجود‌آمده را ببینیم. ما قادر به رهبری هستیم. ما می‌توانیم آینده را فراتر از یک روز یا یک هفته ببینیم.
نه فقط چند نفر از ما بلکه هر کدام از ما این توانایی را داریم.
این انتخاب توسط کلاس یا ایستگاه یا مسابقه به کسی دیکته نشد. این یک تصمیم جدید بود که هر روز توسط افرادی که برای بهبود اوضاع اهمیت قائل بودند گرفته می‌شد. آتش‌نشان‌های داوطلبی که برای زنگ خطر بعدی حاضر شدند. والدینی که به جای نشاندن بچه‌ها جلوی یک وسیله، کنارشان نشستند. پزشکانی که ترس‌های خود را برای نجات دیگران کنار گذاشتند.
این منجر به درس دوم می‌شود. یعنی انتخابی که پیش روی هر یک از ما قرار دارد. درست وقتی که همه‌گیری کرونا فرصت رهبری و مشارکت را ایجاد کرد، آینده در می‌زند و از ما می‌خواهد که تصمیم جدیدی بگیریم.
برای هزاران سال، ما از منابع‌مان برای محافظت از خود در برابر آب و هوا استفاده کرده‌ایم. برخی در توانایی خود برای یافتن پناهگاهِ امن، خوش‌شانس‌تر از دیگران هستند.
ما به سختی یاد گرفتیم که اکوسیستم صنعتیِ شکننده‌ی ما آنطور که انتظار داشتیم انعطاف‌پذیر نیست. ما متوجه شدیم که در واقع آنطور که انتظار داشتیم از طبیعت (و یکدیگر) جدا نیستیم. و شاید آموختیم که در مقایسه با گزینه‌های جایگزین، آماده‌شدن، بسیار ارزان‌تر تمام می‌شود.
همه‌گیری‌های آنفولانزای دیگری نیز وجود خواهد داشت و هربار اگر تاریخ راهنمای ما باشد، در مبارزه با آنها بهتر خواهیم بود. اما مبارزه با ویروس، بسیار متفاوت از مبارزه با آب و هوا است. نادیده‌گرفتن آب و هوا و بالاآمدن آب دریا، سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود. اثرات این وضعیت در حال حاضر به طور نابرابر توزیع شده است و اغلب، آسیب‌پذیرترین افراد را در معرض دید قرار می‌دهد. اما همانطور که در همه‌گیری جهانی دیدیم، ما نمی‌توانیم برای مدت طولانی آرامش خاطر برای خود بخریم.
زمان تصمیم‌گیری، بوضوح فرا رسیده است. چه کسی رهبری خواهد کرد؟ چه کسی امکان و فرصت را می‌بیند و تصمیم می‌گیرد اکنون که می‌توانیم، برای انجام کاری در مورد فردا حاضر شویم؟ و چه کسی تصمیم خواهد گرفت که طبق معمول به تجارت خود بپردازد؟
همانطور که ویروس را سفرهای هوایی و کشتی‌های کروز ویروس منتشر می‌کنند، قدرت صنعتی ما بذر نابودی ما را کاشته است. در عین حال، دنیای مدرن سیستمی با اهرم کافی برای نجات خود ایجاد کرده است.
درحالیکه سیستم، دارای اهرم است، انعطاف‌پذیر نیست و خودش را هدایت نمی‌کند.
بهترین زمان برای شروع، همین الان است. از جایی که هستید شروع کنید. منتظر مرجع یا دفترچه راهنما نباشید.
تغییر مثل همیشه از ما شروع خواهد شد.
از تک‌تک ما اگر به اندازه کافی برای رهبری اهمیت قائل باشیم.
اهمیت‌دادن به این موضوع، فرصتی است که برای همه بطور مساوی توزیع شده است.
.
▪️ ست‌گادین | چهارشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۲
برای اولین‌بار و همین یکبار بود که همه روی «کره زمین» همزمان در یک قایق بودند.[ دوران همه‌گیری کرونا ]. ما مدتهاست که بر اساس امتیازات، طبقات اجتماعی، محل تولد تصادفی یا سلسله‌مراتب سازمان‌یافته تقسیم شده‌ایم.
مطمئناً قبل از این هم اتفاقاتی افتاده که به یکباره همه ما را تحت تأثیر قرار داده است. فرودآمدن روی کره ماه باعث شد همه ما به طور همزمان به نفس‌نفس‌زدن بیفتیم. اما این‌بار فرق می‌کرد. صرفنظر از کلاس، سن و ملیت، وضعیت خاصی دقیقاً جلوی چشم ما بود که در چند چرخه خبری هم از بین نرفت.
اما پاسخ‌ها، البته که یکسان نبودند.
عده‌ای سودجو بدون توجه به هزینه‌ای که برای دیگران داشت، سر گردنه ایستادند و به دنبال سود خودشان رفتند. برخی وحشت آن دوران را پذیرفتند، درحالیکه برخی دیگر به دنبال تقویت آن بودند. برخی پیدا شدند که درخواست کمک کردند درحالیکه برخی دیگر تصمیم گرفتند ببینند چه کسی به کمک نیاز دارد.
و این اولین درس از همه‌گیری کرونا برای ماست. درحالیکه رویدادها ممکن است به طور مساوی توزیع شوند، پاسخ‌ها و واکنش‌ها بندرت چنین می‌شوند. ما قادریم انتخاب کنیم که امکان‌های بوجود‌آمده را ببینیم. ما قادر به رهبری هستیم. ما می‌توانیم آینده را فراتر از یک روز یا یک هفته ببینیم.
نه فقط چند نفر از ما بلکه هر کدام از ما این توانایی را داریم.
این انتخاب توسط کلاس یا ایستگاه یا مسابقه به کسی دیکته نشد. این یک تصمیم جدید بود که هر روز توسط افرادی که برای بهبود اوضاع اهمیت قائل بودند گرفته می‌شد. آتش‌نشان‌های داوطلبی که برای زنگ خطر بعدی حاضر شدند. والدینی که به جای نشاندن بچه‌ها جلوی یک وسیله، کنارشان نشستند. پزشکانی که ترس‌های خود را برای نجات دیگران کنار گذاشتند.
این منجر به درس دوم می‌شود. یعنی انتخابی که پیش روی هر یک از ما قرار دارد. درست وقتی که همه‌گیری کرونا فرصت رهبری و مشارکت را ایجاد کرد، آینده در می‌زند و از ما می‌خواهد که تصمیم جدیدی بگیریم.
برای هزاران سال، ما از منابع‌مان برای محافظت از خود در برابر آب و هوا استفاده کرده‌ایم. برخی در توانایی خود برای یافتن پناهگاهِ امن، خوش‌شانس‌تر از دیگران هستند.
ما به سختی یاد گرفتیم که اکوسیستم صنعتیِ شکننده‌ی ما آنطور که انتظار داشتیم انعطاف‌پذیر نیست. ما متوجه شدیم که در واقع آنطور که انتظار داشتیم از طبیعت (و یکدیگر) جدا نیستیم. و شاید آموختیم که در مقایسه با گزینه‌های جایگزین، آماده‌شدن، بسیار ارزان‌تر تمام می‌شود.
همه‌گیری‌های آنفولانزای دیگری نیز وجود خواهد داشت و هربار اگر تاریخ راهنمای ما باشد، در مبارزه با آنها بهتر خواهیم بود. اما مبارزه با ویروس، بسیار متفاوت از مبارزه با آب و هوا است. نادیده‌گرفتن آب و هوا و بالاآمدن آب دریا، سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود. اثرات این وضعیت در حال حاضر به طور نابرابر توزیع شده است و اغلب، آسیب‌پذیرترین افراد را در معرض دید قرار می‌دهد. اما همانطور که در همه‌گیری جهانی دیدیم، ما نمی‌توانیم برای مدت طولانی آرامش خاطر برای خود بخریم.
زمان تصمیم‌گیری، بوضوح فرا رسیده است. چه کسی رهبری خواهد کرد؟ چه کسی امکان و فرصت را می‌بیند و تصمیم می‌گیرد اکنون که می‌توانیم، برای انجام کاری در مورد فردا حاضر شویم؟ و چه کسی تصمیم خواهد گرفت که طبق معمول به تجارت خود بپردازد؟
همانطور که ویروس را سفرهای هوایی و کشتی‌های کروز ویروس منتشر می‌کنند، قدرت صنعتی ما بذر نابودی ما را کاشته است. در عین حال، دنیای مدرن سیستمی با اهرم کافی برای نجات خود ایجاد کرده است.
درحالیکه سیستم، دارای اهرم است، انعطاف‌پذیر نیست و خودش را هدایت نمی‌کند.
بهترین زمان برای شروع، همین الان است. از جایی که هستید شروع کنید. منتظر مرجع یا دفترچه راهنما نباشید.
تغییر مثل همیشه از ما شروع خواهد شد.
از تک‌تک ما اگر به اندازه کافی برای رهبری اهمیت قائل باشیم.
اهمیت‌دادن به این موضوع، فرصتی است که برای همه بطور مساوی توزیع شده است.
.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment