چرا نظامی نشدم؟
نظامیان، به مرور قدرتِ فکر کردن را از دست می دهند و در غیاب ارتباطِ موثر با نخبگانِ جامعه، گرفتارِ راهکارهایِ غیرواقع بینانه می شوند.
دیروز، دوستی قدیمی را دیدم که سالها در ارتشِ ایدئولوژیک (سپاه) مسوولیت های بزرگی در تامین غذا و لباس بر عهده داشت. رییس و عضو هیات مدیره چند شرکتِ «نظامیِ غیرنظامی» بود.
اطلاعات بسیار خوب و به روز، از بازارهای پاکستان و ترکیه و عراق داشت. بعد از بازنشستگیِ زودهنگام، پرهیزی از بیانِ نگاهِ انتقادی به مدیریت کلانِ کشور نداشت.
در حالِ قدم زدن در پارکِ چیتگر بودیم که ناگهان، نظریهٔ عجیبش را مطرح کرد:
به جای درختانِ غیرمثمر در این پارک، باید آن را قطعات یکی دو هکتاری کنیم و به جوانان بدهیم تا کشاورزی کنند. با علوفه ای که از همینجا به دست می آید، می شود کشور را از واردات گوشت خودکفا کنیم!
حرفهایش من را یادِ نظراتِ برخی مسوولانِ سازمان برنامهٔ دوران پهلوی انداخت که به شاه بابت بودجهٔ ۷۰۰ میلیون دلاری ایجادِ پارکِ چیتگر، انتقاد کرده بودند. البته نظرِ آنها این بود که اعتراض های جامعه، ناشی از نابرابری اقتصادی است و بهتر است این پول، به جایِ ساخت چیتگر، صرفِ آن چیزی شود که امروزه، محرومیت زدایی نامیده می شود.
بحثِ من با دوستِ قدیمی ام بالا گرفت که مگر تفاوتِ مصرفِ آب در مرتع و جنگلِ درختانِ ریزبرگ را نمی دانی؟ مگر تاثیرِ درختانِ همیشه سبز بر کاهش آلاینده های هوا مهم نیست؟ مگر همهٔ استعدادهای تولیدِ غذایِ دام در بقیه کشور به اشباع رسیده که سراغِ قلع و قمعِ درختان چیتگر برویم؟ مگر اصلی ترین تهدیدِ ایمنی غذایی در ایرانِ امروز، گوشتِ قرمز است؟ مگر باید در عصرِ جهانی شدنِ اقتصاد، هنوز گرفتار هژمونیِ واژهٔ «خودکفایی» باشیم؟ مگر باید در تنظیمِ بازار، همیشه اقتصادِ روستاییان را به نفعِ رفاه شهرنشینان سرکوب کنیم؟
ایشان اما همچنان بر نظریه خود پافشاری کرد و گفت من با همین چیتگر، گوشت قرمز کل ایران را تامین می کنم.
گفتم کل مساحت چیتگر ۲۵۰ هکتار است. در خوشبینانه ترین حالت، ۸۰ تن ذرت علوفه ای از هر هکتار به دست می آید. یعنی ۲۰ هزار تن. اگر بالاترین ضریب تبدیل خوراک به گوشت یعنی ۵.۶ درصد هم باشد، سالیانه ۴۲ گرم گوشت به ازای هر ایرانی تولید می شود. یعنی برای همین ۶ کیلوگرم مصرف سرانه، دست کم به تخریب ۱۴۲ پارکِ چیتگر نیاز داریم.
دوستم در نهایت، پاسخی قاطع به من داد. گفت ایرادِ تو این است که همه چیز را با عدد و رقم حساب می کنی.
بله، ایرادِ من این است که همه چیز را با عدد و رقم حساب می کنم. ولی ایرادِ نظام حکمرانی و منتقدانی که در دلِ خودش پرورش می دهد، این است که به کلی با عدد و رقم قهر کرده و به دنبالِ «ریاضیاتِ جهادی» هستند.
✅ @karkhone
نظامیان، به مرور قدرتِ فکر کردن را از دست می دهند و در غیاب ارتباطِ موثر با نخبگانِ جامعه، گرفتارِ راهکارهایِ غیرواقع بینانه می شوند.
دیروز، دوستی قدیمی را دیدم که سالها در ارتشِ ایدئولوژیک (سپاه) مسوولیت های بزرگی در تامین غذا و لباس بر عهده داشت. رییس و عضو هیات مدیره چند شرکتِ «نظامیِ غیرنظامی» بود.
اطلاعات بسیار خوب و به روز، از بازارهای پاکستان و ترکیه و عراق داشت. بعد از بازنشستگیِ زودهنگام، پرهیزی از بیانِ نگاهِ انتقادی به مدیریت کلانِ کشور نداشت.
در حالِ قدم زدن در پارکِ چیتگر بودیم که ناگهان، نظریهٔ عجیبش را مطرح کرد:
به جای درختانِ غیرمثمر در این پارک، باید آن را قطعات یکی دو هکتاری کنیم و به جوانان بدهیم تا کشاورزی کنند. با علوفه ای که از همینجا به دست می آید، می شود کشور را از واردات گوشت خودکفا کنیم!
حرفهایش من را یادِ نظراتِ برخی مسوولانِ سازمان برنامهٔ دوران پهلوی انداخت که به شاه بابت بودجهٔ ۷۰۰ میلیون دلاری ایجادِ پارکِ چیتگر، انتقاد کرده بودند. البته نظرِ آنها این بود که اعتراض های جامعه، ناشی از نابرابری اقتصادی است و بهتر است این پول، به جایِ ساخت چیتگر، صرفِ آن چیزی شود که امروزه، محرومیت زدایی نامیده می شود.
بحثِ من با دوستِ قدیمی ام بالا گرفت که مگر تفاوتِ مصرفِ آب در مرتع و جنگلِ درختانِ ریزبرگ را نمی دانی؟ مگر تاثیرِ درختانِ همیشه سبز بر کاهش آلاینده های هوا مهم نیست؟ مگر همهٔ استعدادهای تولیدِ غذایِ دام در بقیه کشور به اشباع رسیده که سراغِ قلع و قمعِ درختان چیتگر برویم؟ مگر اصلی ترین تهدیدِ ایمنی غذایی در ایرانِ امروز، گوشتِ قرمز است؟ مگر باید در عصرِ جهانی شدنِ اقتصاد، هنوز گرفتار هژمونیِ واژهٔ «خودکفایی» باشیم؟ مگر باید در تنظیمِ بازار، همیشه اقتصادِ روستاییان را به نفعِ رفاه شهرنشینان سرکوب کنیم؟
ایشان اما همچنان بر نظریه خود پافشاری کرد و گفت من با همین چیتگر، گوشت قرمز کل ایران را تامین می کنم.
گفتم کل مساحت چیتگر ۲۵۰ هکتار است. در خوشبینانه ترین حالت، ۸۰ تن ذرت علوفه ای از هر هکتار به دست می آید. یعنی ۲۰ هزار تن. اگر بالاترین ضریب تبدیل خوراک به گوشت یعنی ۵.۶ درصد هم باشد، سالیانه ۴۲ گرم گوشت به ازای هر ایرانی تولید می شود. یعنی برای همین ۶ کیلوگرم مصرف سرانه، دست کم به تخریب ۱۴۲ پارکِ چیتگر نیاز داریم.
دوستم در نهایت، پاسخی قاطع به من داد. گفت ایرادِ تو این است که همه چیز را با عدد و رقم حساب می کنی.
بله، ایرادِ من این است که همه چیز را با عدد و رقم حساب می کنم. ولی ایرادِ نظام حکمرانی و منتقدانی که در دلِ خودش پرورش می دهد، این است که به کلی با عدد و رقم قهر کرده و به دنبالِ «ریاضیاتِ جهادی» هستند.
✅ @karkhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment