▪️ کاش خانه، خانهٔ پدری نبود(خطر لو رفتن فیلم)
📝 یادداشت مهدی انصاری منتقد سینما به فارس پلاس در نقد فیلم خانه پدری
🔻همه چیز با یک اصلاح حل نمی شود. حذف آن ۱۵ ثانیهٔ بی تکرار در حافظه و سینما چارهٔ کار نبود و نیست. هرچند اصلاحی هم در کار نبوده و تمامی صحنه های خشن را امروز دوباره در سینما دیدم.
🔻حذف صحنه‌ای که برادری سنگدلانه سنگ‌آسیاب را بر جمجمهٔ خواهرش می‌کوبد و پدر، بی رحمانه دختر را نگه داشته تغییری در خشونت و بی‌رحمی کاراکترهای فیلم و بی‌رحمی داستان نمی‌کند. در ارادهٔ قتل پدر هم اتفاقی نمی‌افتاد حتی اگر شمشیر تعزیه در خاک فرو نمی‌رفت هم فیلم خانه پدری همچنان خانهٔ خشونت و قتل بود.
🔻آقای عیاری فرهنگ و تاریخ را به میدان آورده که قتل ناموسی روایت کند؛ قتل، با خشونتی بی‌حد و مخاطب با نفس هایی در سینه حبس تا انتها درگیر این می‌شود کدام نسل بالاخره این قتل را فراموش می‌کنند. کدام حافظه این جرم را فراموش می‌کند و تا کِی خانهٔ پدری از این خون رها می‌شود؟
🔻خانه و خانواده کانون جفاست. هنر اصیلی هم که دارند مایهٔ ظلم و است و در همراه خون است. اهالی این خانواده که در دهه های ۲۰ تا ۷۰ به آن سرک می‌کشیم از این خون رها نمی‌شوند.
کاش کارگردان محترم جای جرم انگاری نمودن قتل فیلم و تنزل قصه به یک حادثه کمی بیشتر توضیح می‌داد.
هر چند فیلم به قدر کافی درگیری و گرفتاری این خانه با سنت موهومش را نشانمان داده.
🔻آقای عیاری!
ما هم اهالی این خانه‌ایم،
چرا اینقدر متوحشیم؟
چرا اینقدر ظلم را پنهان می‌کنیم؟
چرا بنایمان روی خون ایستاده؟
ما پاسخ منفی این سوالات را می‌دانیم.
هر چند شما پاسخ آنها را پیشتر دادید...
@Fars_Plus
📝 یادداشت مهدی انصاری منتقد سینما به فارس پلاس در نقد فیلم خانه پدری
🔻همه چیز با یک اصلاح حل نمی شود. حذف آن ۱۵ ثانیهٔ بی تکرار در حافظه و سینما چارهٔ کار نبود و نیست. هرچند اصلاحی هم در کار نبوده و تمامی صحنه های خشن را امروز دوباره در سینما دیدم.
🔻حذف صحنه‌ای که برادری سنگدلانه سنگ‌آسیاب را بر جمجمهٔ خواهرش می‌کوبد و پدر، بی رحمانه دختر را نگه داشته تغییری در خشونت و بی‌رحمی کاراکترهای فیلم و بی‌رحمی داستان نمی‌کند. در ارادهٔ قتل پدر هم اتفاقی نمی‌افتاد حتی اگر شمشیر تعزیه در خاک فرو نمی‌رفت هم فیلم خانه پدری همچنان خانهٔ خشونت و قتل بود.
🔻آقای عیاری فرهنگ و تاریخ را به میدان آورده که قتل ناموسی روایت کند؛ قتل، با خشونتی بی‌حد و مخاطب با نفس هایی در سینه حبس تا انتها درگیر این می‌شود کدام نسل بالاخره این قتل را فراموش می‌کنند. کدام حافظه این جرم را فراموش می‌کند و تا کِی خانهٔ پدری از این خون رها می‌شود؟
🔻خانه و خانواده کانون جفاست. هنر اصیلی هم که دارند مایهٔ ظلم و است و در همراه خون است. اهالی این خانواده که در دهه های ۲۰ تا ۷۰ به آن سرک می‌کشیم از این خون رها نمی‌شوند.
کاش کارگردان محترم جای جرم انگاری نمودن قتل فیلم و تنزل قصه به یک حادثه کمی بیشتر توضیح می‌داد.
هر چند فیلم به قدر کافی درگیری و گرفتاری این خانه با سنت موهومش را نشانمان داده.
🔻آقای عیاری!
ما هم اهالی این خانه‌ایم،
چرا اینقدر متوحشیم؟
چرا اینقدر ظلم را پنهان می‌کنیم؟
چرا بنایمان روی خون ایستاده؟
ما پاسخ منفی این سوالات را می‌دانیم.
هر چند شما پاسخ آنها را پیشتر دادید...
@Fars_Plus
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment