🔺این نیز وظیفهٔ هر حکومتی است که به همگان نشان دهد – منظورم به فرودست‌‌ترین، سرسخت‌ترین و ناآگاه‌ترین کسانی است که تحت حکومت‌اند – در چه شرایطی، به چه طریقی، بنا به چه اصلی، قدرت دولتی می‌تواند مدعی حق تنبیه کردن به نام خود شود. به سهولت می‌‌توان تنبیهی را که حساب پس نداده است موجه جلوه داد، با این حال این همچنان نوعی بی‌عدالتی خواهد بود، هم در قبال فرد محکوم و هم در قبال همهٔ آن‌هایی که در محدودهٔ قلمرو قضایی قدرت دولتی‌اند.
🔹به باور من این وظیفهٔ در معرض قضاوت گذاشتن خود به هنگام قضاوت کردن را هر حکومتی می‌بایست در برابر هر انسانی در هر کجای جهان بپذیرد. به گمانم شما نیز درست مثل من موافق این اصل نیستید که هر حاکمیتی تنها می‌بایست به خودش پاسخگو باشد!
🌿باید خوشحال باشیم که هر شخصی، مهم نیست چه کسی، حتی کسی در آن سوی دنیا، بتواند بدین دلیل که دیگر قادر نیست شکنجه شدن یا محکوم شدن شخص دیگری را برتابد، لب به اعتراض بگشاید. این در حکم مداخله در امور داخلی یک کشور نیست. آن‌هایی که به خاطر هر ایرانی شکنجه شده در قعر زندان‌های ساواک معترض بودند، در کلی‌ترین و جهانشمول‌ترین امر موجود مداخله می‌کرده‌اند.
🔸شاید گفته شود اکثریت ایرانیان اعتماد خود به رژیمی را که روی کار می‌آید نشان داده‌اند، و از همین رو اقدامات قضایی آن را نیز تأیید می‌کنند. واقعیت پذیرفتن، خواستن و رأی موافق دادن به حکومت‌ها نه تنها از وظایف آن‌ها نمی‌کاهد که وظایف سنگین‌تری بر آن‌ها تحمیل می‌کند.
آقای نخست‌وزیر، مسلماً من هیچ مقامی برای خطاب کردن شما بدین طریق ندارم – مگر اجازه‌ای که خود در نخستین دیدارمان به من دادید، با تفهیم اینکه به نظر شما حکمرانی نه حقی طمع‌کارانه که وظیفه‌ای فوق‌العاده دشوار است.
🔺بر شما است که یقین حاصل کنید این مردم هرگز بر نیروی سازش‌ناپذیری که به اتکای آن خود را آزاد ساختند، تأسف نخواهند خورد.
* این نامه #میشل_فوکو به نخست‌وزیر وقت ایران، مهدی بازرگان، در آوریل ۱۹۷۹ (حوالی اردیبهشت ۱۳۵۸) در Le Nouvel Observateur به چاپ رسید.
🔸این متن ترجمه‌‌ای است از:
Michel Foucault (2000) Power, Essential Works of Michel Foucault 1954-1984 v. 3, The New Press, pp. 439-443
🌿🖋️📖
@artperception
🔹به باور من این وظیفهٔ در معرض قضاوت گذاشتن خود به هنگام قضاوت کردن را هر حکومتی می‌بایست در برابر هر انسانی در هر کجای جهان بپذیرد. به گمانم شما نیز درست مثل من موافق این اصل نیستید که هر حاکمیتی تنها می‌بایست به خودش پاسخگو باشد!
🌿باید خوشحال باشیم که هر شخصی، مهم نیست چه کسی، حتی کسی در آن سوی دنیا، بتواند بدین دلیل که دیگر قادر نیست شکنجه شدن یا محکوم شدن شخص دیگری را برتابد، لب به اعتراض بگشاید. این در حکم مداخله در امور داخلی یک کشور نیست. آن‌هایی که به خاطر هر ایرانی شکنجه شده در قعر زندان‌های ساواک معترض بودند، در کلی‌ترین و جهانشمول‌ترین امر موجود مداخله می‌کرده‌اند.
🔸شاید گفته شود اکثریت ایرانیان اعتماد خود به رژیمی را که روی کار می‌آید نشان داده‌اند، و از همین رو اقدامات قضایی آن را نیز تأیید می‌کنند. واقعیت پذیرفتن، خواستن و رأی موافق دادن به حکومت‌ها نه تنها از وظایف آن‌ها نمی‌کاهد که وظایف سنگین‌تری بر آن‌ها تحمیل می‌کند.
آقای نخست‌وزیر، مسلماً من هیچ مقامی برای خطاب کردن شما بدین طریق ندارم – مگر اجازه‌ای که خود در نخستین دیدارمان به من دادید، با تفهیم اینکه به نظر شما حکمرانی نه حقی طمع‌کارانه که وظیفه‌ای فوق‌العاده دشوار است.
🔺بر شما است که یقین حاصل کنید این مردم هرگز بر نیروی سازش‌ناپذیری که به اتکای آن خود را آزاد ساختند، تأسف نخواهند خورد.
* این نامه #میشل_فوکو به نخست‌وزیر وقت ایران، مهدی بازرگان، در آوریل ۱۹۷۹ (حوالی اردیبهشت ۱۳۵۸) در Le Nouvel Observateur به چاپ رسید.
🔸این متن ترجمه‌‌ای است از:
Michel Foucault (2000) Power, Essential Works of Michel Foucault 1954-1984 v. 3, The New Press, pp. 439-443
🌿🖋️📖
@artperception
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment