🚨 شاردن در سفرنامهاش مینویسد: «ایرانیان دوست دارند چیزی را ارزان بخرند و گران بفروشند»
توصیفاتی از این دست از اجتماعی خاص در مقطعی تاریخی خاص را نباید تعمیم داد؛ گزارههای کلیگویانه و ذاتگرایانه که قابل اثبات یا ابطال نیستند. اما میتوان در همین دوران افراد و تودههایی را در اطراف محاکم قضایی و خصوصاً مجتمعهای تهران یافت که هر بار برای پولدار شدن ناگهانی به دولت یا مشتی دزد دیگر اعتماد کرده و اکنون بهعنوان مالباخته پناه آوردهاند.
مردمانی که پولهایشان را در پروژههای تعاونی مسکن و شرکتهای بسازبفروش، صندوقهای قرضالحسنه و اعتباری، سکهی ثامن، حباب بورس، رمزارز آمیتیس و صرافی کریپتولند، کلاهبرداری موبایل کوروش کمپانی و استقلال آمل و... بسپارند و ببازند، اما درس عبرت نمیگیرند، و در نهایت به بازی «همستر» میآویزند تا با انگشت زدن پیاپی به صفحهی موبایل ثروتمند شوند.
شاید بتوان میان اینان با کسانی قرابت یافت که به احمدینژاد و رئیسی رأی میدهند تا بدون آنکه تلاشی کنند، برایشان عدالت یا پول یارانه بیاورد؛ به روحانی رأی میدهند تا با مذاکرهی خارجی پول برجام را برایشان بیاورد؛ به خاتمی رأی میدهند تا برایشان آزادی بیاورد، بدون آنکه بخواهند در خیابان برایش بجنگند؛ و... همانها که به بازگشت رضا پهلوی امیدوارند تا برایشان اقتدار پدربزرگش و توسعهی پدرش را بیاورد؛ و...
عوامی که نه معنای قانون، آزادی، عدالت، توسعه، دموکراسی و... را میدانند و نه حاضرند برایش هزینه بدهند. از آنطرف، اپوزیسیون هم گمان میکند به صرف چند بار آمدن به خیابان، بدون آنکه برای تشکیل سازمان و تشکیلات، آگاهیبخشی عمومی و همبستگی اجتماعی اقدامی کند، میتواند به آزادی دست پیدا کند، در توهمی سادهاندیشانه گرفتار شده است.
#رضا_نساجی
📌@Ellinne