رفتارهای سیاسیون که در هر شرایطی آمرانه هست، و در این شرایط سخت اپیدمیک هم برای مشارکت و خود قرنطینه گی دستوری و آمرانه است، در حالی که قرنطینه یک امر اجتماعی و انسانی است و نیاز به متقاعد سازی، مشارکت داوطلبانه، اعتماد و اطمینان و مداخله دارد و همه اینها مبتنی بر علوم انسانی، جامعه شناسی پزشکی، و روان شناسی اجتماعی است.
اما در کشوری که سیاست گذاری ها و تصمیم گیری ها توسط مهندسین و پزشکان صورت می گیرد و علوم انسانی در حاشیه مانده، در شرایط بحرانی هم که مسأله رفتار و کنش های انسانی است راه حلی وجود ندارد و همان سیاست آمرانه دنبال می شود.
باید از وزارتخانه هایی که هربار پای کنش های انساني به میان می‌آید مستأصل می شوند پرسید جایگاه علوم انسانی در دستگاه عریض و طویل شان کجاست؟ همین وزارت بهداشت به چند جامعه شناس پزشکی و روان شناس اجتماعی برای سیاست گذاری در این روزها میدان داده است؟
اصلا جایگاهی برای جامعه شناسی پزشکی و بهداشت در وزارتخانه وجود دارد؟
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
اما در کشوری که سیاست گذاری ها و تصمیم گیری ها توسط مهندسین و پزشکان صورت می گیرد و علوم انسانی در حاشیه مانده، در شرایط بحرانی هم که مسأله رفتار و کنش های انسانی است راه حلی وجود ندارد و همان سیاست آمرانه دنبال می شود.
باید از وزارتخانه هایی که هربار پای کنش های انساني به میان می‌آید مستأصل می شوند پرسید جایگاه علوم انسانی در دستگاه عریض و طویل شان کجاست؟ همین وزارت بهداشت به چند جامعه شناس پزشکی و روان شناس اجتماعی برای سیاست گذاری در این روزها میدان داده است؟
اصلا جایگاهی برای جامعه شناسی پزشکی و بهداشت در وزارتخانه وجود دارد؟
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment