چشمِ فرهنگ‌بینِ کارل‌مارکس کور بود. همین‌ هم بود که او در بیشینه آثار نوشتاری‌اش در rhetoric ژرفی غوطه‌خورد. به یک معنا rhetoric کاروبار کارل مارکس بود زیرا که از نوجوانی کارش را با روزنامه‌نگاری شروع کرد و از همان آغاز "هیجانی" می‌نوشت و تا آخر هم بدین منوال ماند، فحاشی‌های بی‌شرمانه هم کم نکرد!
اذواق اندیشگیِ مارکس از ذوقِ ستیزه‌جوییِ او عقب ماندند. این را دوست و همیار او فردریش انگلس هم فهمیده بود تا در اواخر عمر مارکس پیوسته به او نهیب می‌زد که از سیاست آنقدر بپرهیزد که به‌ اتمام دوجلد باقیمانده "کاپیتال" برسد، که او نشنید و نرسید!
تحصیلات حقوقی مارکس نیز یاری‌ای به خروج او از "خطابیات" نکرد، بلکه با آموزش‌ مهارت‌های "سوفیستی" که برای پیروزی در دادگاه لازم است، احتمالا او را برآن اعوجاج راسخ‌تر هم نمود.
این سویه تیره کارل‌مارکس سایه سنگینی بر جنبه درخشانِ بینشِ هرمنوتیکِ تاریخی او افکند و لطمه‌ای اساسی به میراث فکری او زد.

اگر چشم‌ِ فرهنگ‌بین مارکس کور نبود، می‌شد امید آن را داشت تا بتواند به "خودآگاهیِ" لازم برای خروج از "خطابه‌اندیشی" دست‌یابد تا از خود بپرسد "چرا من این‌گونه که می‌اندیشم، می‌اندیشم".

دست‌وپا زدن در "دیپلماسی" چشم‌ حقیقت‌بینِ آدمی را کور می‌کند، درست به همان صورت که زبده‌ترین وکلای‌دعاوی، درنظر به موکلینِ مورد دفاع‌شان، دیگر اهمیتی به "حقیقت" نمی‌دهند و تنها بر "پیروزی" در دادگاه متمرکز می‌مانند. چنین می‌شود که rhetoric کاروبارِ "دیپلماسی" در مقام‌سخن می‌شود، چنان‌که کاروبار اصلیِ هر وکیل‌دعاوی در دادگاه است‌.

بنابه‌سرشت، rhetoric فارغ از "حقیقت" است. این بن‌مایه آن چالشی بود که سقراط با سوفیست‌ها درانداخت و پیش‌بُرد تا "حقیقت‌جویی" میراث اندیشه‌اش گردد. اگر امروز آوازه سقراط بلند است درحالی‌که گرگیاس‌ها و پروتاگوراس‌ها آوازه ای ندارند که بلند و کوتاه باشد، از خِرَدِ حقیقت‌جوی او بود که در حریفان‌اش نبود، یا که چندان نبود.

"دیپلمات"ها سوفیست‌های عرصه روابط بین‌الملل‌اند. خودِ آقای رضانصری دغدغه‌های اندیشگی هم دارند که همگی در محاق سیاست‌اندیشیِ ایشان رفته است. رضا نصری اندیشمند نیست، "دیپلمات" است که در خدمتِ (ایقانی یا که استیجاریِ) ولایت‌فقیه است. آن سوفیست‌مآبی که لازمه "دیپلمات" بودن (غیررسمی) ایشان است، او را از ساحتِ "حقیقت" غایب کرده‌است.

اخلاق، دغدغه "حقیقت" دارد؛ آنگاه که سوفیست‌ای در کارِ سیاست‌بین‌الملل باشیم، قطب‌نمای حقیقت و اخلاق‌مان ناکار خواهد شد، به ناگزیر! و آنگاه که چنین شد دیگر عنایتی نخواهیم داشت که بنابه سرشت ولایت‌فقیه "دغدغه‌ملی"، به معنای بهروزیِ مردم ایران را ندارد.
این را ولی‌فقیه پیشین به صراحت گفته بود، بااین‌وجود، تاحدی دغدغه مردم داشت که شاید از سر "سنتی‌اندیشی"اش بود و شاید هم برای "مصلحتِ استقرار". اما این دومی تا جایی که به حاکمیت نظام ولایی لطمه نخورد، فارغ از پروایِ بهروزیِ مردم ایران است.

هرگونه نظام ایدئولوژیکی این‌چنین است زیرا آنان خادمان "اراده‌های برین"‌اند، نه مردم! خواه آن "اراده برین" خدا باشد یا که تاریخ یا که داروینیسم‌اجتماعیِ نژادی. دغدغه مردمِ نظام‌های ایدئولوژیک تنها تا جایی است پروای شورش مردم و سرنگونی از قدرت هراسان‌شان کند، که "پایگاه‌شان" را می‌ستاند‌ و بی‌خانمان‌شان می‌کند، در این دغدغه‌ هم بیشتر به تهدید و زندان و اعدام می‌اندیشند تا آب و برق و نان و کشت‌وکار.

در همچو شرایطی کار دیپلمات‌هایی چون محمدجوادظریف یا دوست‌اش رضانصری "خاک‌پاشیدن به فهم آدم‌ها" می‌شود.
چنین می‌شود که رضانصری در متن بالا سخن از "ایران‌ستیزی" می‌زند درحالی‌که باید "ولایت‌ستیزی" می‌گفت!
اگر در همه گزاره‌های متن بالا "ایران"های رضانصری را تبدیل به "ولایت‌فقیه" کنیم، منطبق بر "حقیقت" می‌شوند!
چرا چنین است؟ چون اکثریت "ایرانیان" خواهان استمرار حاکمیت ولایت‌فقیه برخودشان نیستند، دهه‌ها پیش بودند ولی اینک دیری است که نیستند.

همین هم هست که ایشان توجه نمی‌کنند که اکثریت مردم ایران خواهان "اقتصاد مقاومتی" نیز نیستند، بلکه خواهان اقتصادی معطوف به رفاه ملی‌اند. "اقتصاد مقاومتی" ادبیات نظام ایدئولوژیکی است که ستیز با همه‌جهان آرمان اوست، این‌ستیز دیگر آرمان اکثریت مردم ایران نیست، چهل‌سال پیش "شاید" بود ولی قطعا دیری است که دیگر نیست.

بر راستای همین خاک‌پاشی به فهم‌ها هم هست که رضانصری سخن از ایجاد "حاشیه امن برای کشور و نسل آینده" می‌زند. در حقیقت این حاشیه امن برای "کشور ایران و نسل‌های ایرانیان" نیست بلکه برای نظام‌ای‌است که مردم ایران را به فلاکت و استیصال امروز رسانده است و به کشور ایران در همه وجوه آسیب‌های اساسی زده‌است.
الباقی "ایران‌"های جملات آقای نصری مغلطه‌افکنی‌های یک دیپلماتِ غیررسمی (باورمند یا استیجاری) برای دفاع از منویات یک نظام‌سیاسی‌ِ متکی بر سرنيزه است که اکثریت ایرانیان از او و ایدئولوژی معطوف به جنگ‌همه‌جانبه جهانی‌اش متنفر و منزجرند.

دراین میان، آقای رضانصری همه‌گونه "حق" دارند که طرفدار صمیمانه یک ایدئولوژی ضد کرامت‌انسانی باشند، خواه "ولایت‌فقیه" باشد، خواه استالینیسم، خواه هرچه. اما ایشان هیچگونه "حق‌اخلاقی" ندارند تا به ذهنِ ایرانیانِ منکوب ولایت‌فقیه شده‌ خاک بپاشند که این ولایت صیانت از ایشان و آب‌وخاک آنان می‌کند، بویژه که این سخنان را نشسته بر دامنه‌های خُرّم آلپ در سوئیس و بهره‌مند از کرامت‌انسانی مدرنیته رایج در آنجا بزنند؛ حتی اگر نشسته در کوخ‌ هم می‌گفتند، ژاژ بود!
مردم فلک‌زده این آب‌وخاک بخوبی دانسته‌اند که ولایت‌فقیه درکار برباد دادنِ خانمانِ ایشان است و خود ایشان را هم منکوب منویاتِ ویرانگرش نموده است.

داشتن هر نظری حق هرکسی است، اما آنگاه که آن نظر با هست‌ونیست میلیون‌ها "دیگری" کار دارد، چنین نیست که هرکسی حق داشته باشد که نظرش را به موقع اجرا بگذارد.

اما اگر آقای نصری باورمندِ به ولایت‌فقیه نباشند، و تنها یک "دیپلمات استیجاری" باشند، بازهم حق‌اخلاقی برای چنان خاک‌پاشی‌ای به فهم مردم را ندارند، زیرا هر قرارداد اجاره‌ای همواره قابل فسخ است، تنها باید که "انسان" بود!

پایان سخن بازگشتی به rhetoric کارل‌مارکس است. مارکس اگر "اندیشمند" می‌ماند، که طرفه تیزتازی هم درآن بود، و درکمند rhetoric نمی‌افتاد که راه به "تجویز انقلاب" و برپاییِ دیکتاتوریِ پرولتاریا ببرد، قطعا صدها میلیون انسان و هزاران میلیون "زندگی" تباه نمی‌شدند. مارکس پروایِ "اخلاق" نداشت، نه در میراث اندیشگی‌اش و نه حتی در زندگی شخصی‌اش.
سوفیستی زبان‌آورِ خطابی بودن، عیب‌اش تنها این نیست که آدمی به ژاژخایی می‌افتد، بلکه بسی فراتر از آن می‌تواند راه به جنایات و فجایع محیرالعقول بَرَد. این است که در طوفانِ توفنده هیجان‌ها و اذواق و دوستی‌ها و دشمنی‌ها هرگز نباید لمحه‌ای غافل از این بمانیم که "چرا ما این‌گونه می‌اندیشیم، که می‌اندیشیم؟"