Ҳар кимни ҳар нарса қизиқтиради. Дейлик чўпонни унинг қўйлари, деҳқонни унинг ери, ўқитувчини унинг ўқувчилар қўйингки ҳар бир касб, ҳунар эгасини ўзига тегишли соҳаси ўзи учун завқли, мароқли. Бу нарса бирлик нуқтаи назаридан табиий албатта. Ҳамма фақат ва фақат бир нарсага қизиқиши ёки қизиқиб қолиши табиатан мумкин ва мажбур ҳам эмас. Лекин шундай муқаддас тушунча борки у ҳамма учун, кўплик учундир. Бу муқаддас ватан, жафокаш халқ, давлат суверенитети, конституция тушунчасидир. Наинки бу муқаддас ватан бўлмас экан биз қайси маконда ўз республикамизни ярата биламиз! Наинки бу жафокаш халқимиз бўлмас экан ниманинг негизида ўзлигимизга эриша биламиз! Наинки давлат суверенитети бўлмас экан бизнинг мутелардан қандай фарқлай олиш мумкин! Наинки конституция бўлмас экан ахир бу қандай дунёвий давлат бўлиши мумкин! Албатта бу муқаддас тушунчаларни англаб етиш ҳаммага ҳам эмас. Буни тушуниб етиш учун истак, ҳоҳиш, интилишни ўзи камлик қилади. Буни англаб етиш учун оташин қалб, жўшқин жасорат лозим. Ўз хизмат бурчини ҳалол бажариш, жамиятдаги мавқеига мос амалларни қилиш мумкин албатта. Лекин худди илгаригидек оташин қалб, жўшқин жасорат эгаси бўлмаслиги мумкин. Бунинг учун эса озгина мозийга қайтишга тўғри келади... Ўтган асрнинг 80-йилларига келиб муқаддас ватан, жафокаш халқимиз ўзини охириги йилларини яшаётган совет тузуми раҳномаларининг синов майдонига айланиб қолди. Бутун бошли халқимизга “порахўр” тамғаси босилди. Халқимизнинг минглаб вакиллари эса кўнгилхўшлик учун панжара ортига тиқилди. Қувлик, шумлик нималигини билмаган, қўли меҳнатдан бўшамаган ватандошларимиз мутаҳҳам, боқимандага чиқарилди. Мақсад миллатнинг, халқнинг руҳини сингдириш, қўрқитиш ва охир оқибат итоатда ушлаб туриш эди. Масад ўзлигимизни англаб етишга йўл бермаслик эди. Мақсад нима қилиб бўлсада бизни занжирбандликда ушлаб туриш эди. Лекин шундай бўлсада советлар системасида биринчилардан бўлиб 1989 йилнинг 21 октябрига келиб ўзбек тилига давлат тили мақоми берилиб мустақилликнинг илк қадамлари ташланди. Албатта бунга осонликча эришилгани йўқ.. Бунга жасоратли, матонатли минглаб ватандошларимиз сабабчидир. Улар иштирокида ўзбек тилига давлат тили мақоми бериш талаби асосида ўтказилган норозилик намойишлари мустабид тузумни ён беришга ва ўзбек тили давлат тили эканлигини эътироф этган қонунни қабул қилинишига олиб келди. Нокамтарлик бўлсада ўз даврида уларнинг қаторида бўлганлигимдан фақат гапда эмас, балки амалда ҳам ҳақиқий мустақиллик дебочаси бўлмиш ушбу ҳаракатларда иштирок этганимдан фахрланаман. Наинки ўшанда мустабид тузумнинг мустабид системаси бизни бошқа миллатларни юртимиздан ҳайдаб соладиган миллатчиларга чиқариб қўйган эди. Аслида эса ундай эмас эди. Ўшанда бизни миллатчига чиқариб ўзбек тилига давлат мақоми берилишига тиш-тирноғи билан қарши чиққанлар алалҳол мустақилликка қарши чиқишган эдилар. Билъакс мустақилликнинг энг асосий белгиларидан бири бу давлатнинг ўз давлат тилига эга бўлишидир. Ҳар қандай миллат, халқ, давлат бошқалардан нимаси билан фарқ қилади? Бу биринчи навбатда тили билан албатта. Ўтган асрнинг 90-йилига келиб биринчилардан бўлиб ватанимизда президентлик ҳокимияти жорий этилди ва мутақиллик декларацияси эълон қилинди. Ўзбекистон республикаси номидан унинг президенти иш юрита бошлади. Юртимиз мустақилликнинг яна бир асосий белгиларидан бири бўлмиш президентлик ҳокимиятига эга бўлди. Аммо ҳали ҳам мустақил эмас эдик. Бунинг учун эса ҳали кўп нарсаларни амалга ошириш лозим эди. 1991 йил биз кутган кун ҳам етиб келди.Ўзбекистон Республикаси Олий Кенгашининг 31 августдаги йиғилишида “Ўзбекистон Республикасининг давлат мустақиллиги асослари тўғрисидаги” қонуни қабул қилинди. Ушбу қонун 17 моддадан иборат бўлиб мустақил Ўзбекистонимизнинг кичик конституцияси бўлди десак хато қилмаган бўламиз назаримда.