غرابت استعمال چیست ؟

غرابت استعمال آن است که گوینده یا نویسنده کلمه ای را استفاده کند که معنای آن به روشنی قابل فهم و درک نبوده و فهم آن نیازمند مراجعه به کتب لغت باشد .
در دوره ای از ادبیات فارسی استفاده از لغات و عبارات دشوار و دیر یاب از سوی شاعران و ادیبان برای اظهار فضل و فخر فروشی رایج بوده است .
در بررسی این عیب توجه به این نکته الزامی است که باید کلمه بر اساس دوره ای که در آن به کار رفته است ،مورد بررسی قرار گیرد .
چه بسا شاعر و نویسنده ای کلمه ای را به کار
برده که در زمان خود او آشنا و مستعمل بوده ولی برای مخاطب امروز به جهت فاصله ی زمانی ،ممکن است قابل درک نباشد .
مثال :
تندم (به ضم ت و فتح ن)از سر گذرد غافل و من غرق گناه
نیست از تلوسه ی غرقه خبر طوفان را
در بیت بالا تلوسه به معنی اضطراب و بی قراری به کار رفته است .
یا مثالی دیگر :
دریغ دفتر اشعار ناخوش سردم
که بد نتیجه ی طبع فرخج مر وارم

کلمات فرخج در معنای زشت و مروار در معنای سرخ بید (گونه ای از بید )دارای غرابت استعمال هستند .

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment