✳️ فارسی و مثلثات

❇️ عقیده بر این است که زبان فارسی که در قرون اولیه اسلامی بدان تکلم میشده زبانی رایج و همه گیر که اشتراک زبانی در ایران بعد از اسلام بوده است می باشد که در واقع همان جمله ی معروف که می گوییم فارسی زبان مشترک ماست. و شاعرانی که به فارسی شعر می سرودن مثل فردوسی ، سعدی و حافظ در واقع به زبانی که برای همه کشور مناسب خواندن بود شعر می سرودند، یعنی "فارسی" ، این فارسی هم به واقع زبان و گویش مادری این شعرا هم نبوده است و اینان در موطن خود بدان تکلم نمیکردند به مانند امروز که گویشوران در موطن خود به گویش خود تکلم کرده و به فارسی چون زبان مشترک سخن می گویند

◀️ این مورد را مثلثات شعرای بررگی چون سعدی و حافظ بر ما معلوم می سازند که در این شعرها این شاعران علاوه بر فارسی، به زبان مادری شهر خود نیز قطعاتی سروده اند که به مثلثات یا اشعار دو یا سه زبانه معروفند :

ز بسیار آمدن عزت بکاهد
چو کم بینند خاطر بیش خواهد

عزیزی کِت هِن اُش هردم مدُو پِش
که صحبت زِز ملال آرد بِش از بِش (سعدی)

به پی ماچان غرامت بسپریمن
غرت یک وی روشتی از امادی

غم این دل بواتت خورد ناچار
و غر نه او بنی آنچه نشادی (حافظ)

◀️ فارسی زبانیست که همه اقوام این سرزمین در تکامل آن دخیل هستند و این زبان تکامل یافته ی همه ی اینها و مختص گروه ، قوم یا منطقه ی خاصی نیست.

در عصر هخامنشی زبان مشترک همه اقوام ایران فارسی باستان بوده
در زمان اشکانیان و سپس ساسانیان هم زبانی با نام فارسی پهلوی این نقش را ایفا می کرده و در پس از اسلام زبانی که به امروز با نام فارسی نو آن را میشناسیم تا امروز این نقش را برای همه مردمان این سرزمین ایفا کرده و می کند...
◀️ پس ؛ " فارسی را پاس بداریم "

❇️ نگارش : افتخار روحی فر
کارشناس ارشد زبان های باستانی ایران

✅ انجمن شاهنامه خوانی رودسر

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan