مقابل جمهوری اسلامی دو جریان قرار دارند:مردم (تودهٔ سازمان‌نیافته) و اپوزیسیون (نهاد سیاسی و سازمانی)
‏گروه‌های مختلف اپوزیسیون فارغ از ماهیت فکری‌شان اگر می‌خواهند در این رقابت، مردم را همراه داشته باشند باید بتوانند «اقدام» کنند.
‏اقدام چیزی ورای صدور بیانیه و برگزاری نشست است. هر کدام از این گروه‌ها باید، تأکید می‌کنم باید، حداقل سه زیرمجموعهٔ سازمانیِ فعال داشته باشند.
‏۱. تیم حقوقی فعال
‏۲. تیم رسانه‌ای نافذ
‏۳. دستگاه اطلاعاتی محدود
‏برای تک‌تک موارد فوق هزینه‌های بسیاری وجود دارد. یک گروه اپوزیسیون باید بتواند هزینه‌های مالی این کنش‌ها را تأمین کند.
گروه‌های اپوزیسیون اگر علاقه‌مند به اقدام هستند، باید بتوانند پیگیری‌های حقوقی از مطالبات عمومی در خارج داشته باشند و دست لابی‌های حکومتی را ببندند. باید بتوانند در عرصهٔ تبلیغات و اطلاع‌رسانی وزن داشته باشند و از همه مهمتر بتوانند در داخل سیستم، نفوذ و کادرسازی کنند.
تا زمانی که چنین اپوزیسیونی شکل نگیرد، مسیر داخلیِ اعتراض و مقاومت علیه حکومت، مستقل از گروه‌های اپوزیسیون پیش خواهد رفت. برای تک‌تک موارد فوق نیاز به تربیت نیرو دارید. اگر نتوانید نیرو تربیت کنید، به فعالیت خود شکل دهید و خود را تأمین کنید، فرصت همراهی عمومی را از دست می‌دهید.

عجیب زاده