روزهای پایانی غلامحسین ساعدی پدر نامشروع کاریکاتوریسپ چپول توکا نیستانی:
در پاریس هستم.
شهر خودکشی و ملال.
شهر فاحشهها و دلالها.
جان آدم را به لب میرساند.
مطلقاً جایی نمیروم و ابداً نیز حوصله ندارم.
از همه چیز نگرانم. میزان گریههایی که در کوچههای تاریک و زیر درختها کردهام اندازه ندارد
تازگیها علاوه بر هیکلهای عجیب و غریب، تودهایها و سگهای پاریس هم در خواب من ظاهر میشوند.
در خانهای که مثلاً مردگی میکنم مدام با نفرت دست به گریبانم.
فکر میکنی چندین خروار به من توهین شده؟!
خود تحقیری در دانه دانه کلمه هاش موج میزنه ، جماعتی عقده ای ،گشاد ،تنبل وتن پرور که از کارگرو طبقه اجتماعیو میگفتن اما به عمرشون یک روزم کارگری نکرده بودن.
جماعتی که بخاطر عقده هاشون هر زیبایی، بزرگی ، ثروتی، موفقیتی یا شکوهی دلیلی بود برای آزار روان پر از عقده خود کوچک بینیشون.
یجور میگه شهر پر از فاحشه
هرکسی نشناسدش فک میکنه چقدر آدم خویشتنداری بوده !
یکی نبوده بگه غلام تو به زن رفیقت که سر سفرهش نشستی، رحم نکردی .
غلامحسین ساعدی واقعا بیمار روانی بوده.
به پاریس که همه ی دنیا به رمانتیک بودن میشناسنش و حتی ارنست همینگوی هم راجبش میگه اگر یه مرد جوان در پاریس اندکی زندگی کنه تا آخر عمر باهاش خواهد بود، مثل یک بزم متحرک درونش.
دیگه همینگوی که صاحب سرقفلی افسردگی بود.
ای بر پدر ۵۷ی که مخزن بیماری های ناشناخته روانیه.
➖➖➖@PN_KFP
دلم خنک شد که های های گریه میکردی🤩