🔹نقشِ بوسه بر دیوارِ شب: شرحِ تکرارِ ظلم و امید(۲/۲)کجای کاری؟ زدیم از بیخ به لاشیا.با بتهایِ تاریخ، ما خودِ گناهِ بازی بودیم. حالا میلِ زهد را کجا بگذاریم؟
صدایِ سرخِ سینه، چون سازِ ما، فریاد میزد. خونِ بدنِ خیابان، صحنهی جنایت بود. مرزِ رعشهی صداقت، دروغِ کفتار و شیر بود. یعنی مکش تا تهِ بیحمایتی. حتی نعرهی جنازهام، پاره میکرد.
مرا اهلی نکن. مکشِ تقدیر، مرا به سرگذشتِ زور برد؛ افتادم در میانِ مردمانِ کور. نعمتی از آسمان میریخت؛ تور را بسته بسته پر میکردند. این، قراردادی بود بینِ زمین و آسمان، برای نظم بخشیدن به آشوب.
اما خدا مُرد، امنیت گسسته شد؛ تنها جمعی ترسو و فکرِ شعلههایِ جنگ باقی ماند. روزِ بعد، جمع، بارِ کینه را از فقر کشیدند به کاری بیپایان. عصرِ تراکتورهایِ دوپایِ بیقلب، با شخمِ امنیت و کشتِ مالکیت. سود، تولید و صدورِ بسته بسته نور بود و شلاقِ استبداد، کورسو را کور کرد.
نورِ خدا، به میله بسته شد و علم، این شکستِ نور را اثبات نکرد.( روحت در آرامش خدانور💔)
من، یک دوپایِ وحشیام، فارغ از دکور، اندیشهی ترور. مکانِ من، بیرحم و بیثبات بود. مانندِ گلولهای که از سینه کلت بیرون زد، اما بدونِ فرود آمدن در اولین هدف. پارگی را به سرزمین ترجیح دادم. مگر اینکه بوسهی عشق، جایی برای وطن میبود. فاصلهای بینِ فرهنگ و مذابِ طبیعت؛ و هر دوگانگی، از جنسِ انتخاب و جبر. یهودایِ زمان، داستان را تسلیم کن. بوسهی ما، هر مکان را پس میگرفت. تلو تلو بخور به خندهات، مستم کن، مرا به ترس بسپار، اما دست از بوسه بر ندار در جمعِ حضار. شومیِ تفاوتهایم را به وحدت لو بده.
به نامِ محرومان، به نامِ دلشکستگان، به نامِ تنفروشان، به نامِ خستگان، به نامِ بیدستان، به نامِ ماریجوانا، به نامِ اعتیاد و زخم، صدایِ تروریسم.
تصویرِ قاصدکهایِ خاورمیانه، سرخیِ خبر. به نامِ دستبستگان، خشکیِ خطر بر پوستِ نازکِ زمین. خون، به سمتِ قبله میرفت و جز شمشیر، هیچ حادثهای نبود. به نامِ زنجیرِ شکستگان، زخمِ هر جهش، مانندِ سینهی من، قصهای بیمقصد بود. به نامِ تو که تشنه میبندنت، در استعمار، استبداد و ظلم. هزار صلیب، هزار واژه بیسلاح .
✍ #اشو
جوین شو کانال خودت هموطن👇❤️: https://t.me/ASHOOZA