ذهنی که از تشخیص باورها و مقاصد سایر انسان‌ها ناتوان باشد، حتا اگر از جهات دیگر دارای قابلیت یادگیری باشد، نمی‌تواند نوعی از یادگیری را تجربه کند که ناقل فرهنگ است. کسانی که درخودماندگی (اوتیسم) دارند، از همین نارسایی رنج می برند. آنها بازنمودهای فیزیکی مانند نقشه و نمودار را درک می‌کنند اما از درک بازنمودهای ذهنی عاجزند - یعنی نمی‌توانند ذهن سایر انسان‌ها را بخوانند. از این رو تقلید در چنین افرادی شکلی عجیب و غریب به خود می‌گیرد. مثلاً برخی از آنها نسبت به پژواک‌گویی آسیب پذیرند، یعنی به جای استخراج الگوهای گرامری لازم برای ساختن جمله، گفته های سایرین را عيناً تکرار می کنند. درخودمانده‌ای که صحبت کردن را خود فرا بگیرد، اغلب از واژه‌ی تو به شکلی استفاده می‌کند که انگار نام خود اوست، چرا که سایرین او را تو می‌خوانند و هرگز به ذهن او خطور نمی‌کند که این واژه متناسب با مخاطب انتخاب می‌شود. اگر یکی از والدین لیوانی را چپه کند و بگوید «آه، لعنتی!»، کودک درخودمانده ممکن است آه لعنتی را نام لیوان تلقی کند و این خود ناقض این نظریه‌ی تجربه گرایان است که کودکان ، واژه‌ها را به صِرف صداها و رویدادهایی که همپوشانیِ زمانی دارند ، می‌آموزند.
#لوح_سپید
برگ 71
✍️استیون پینکر

@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHY3HmKKGH0zQ