چرا کارآفرینان و موسسان استارتآپها باید زندگینامه بنویسند
| فریدون شیرینکام
در سالهای پیش از انقلاب سنت نوشتن خاطرات و زندگینامه در بین کارآفرینان ایرانی رایج نبود و به چند مورد محدود شده است. از جمله این موارد، تلاش منوچهر فرهنگ برای ثبت زندگی محمود لاجوردی است. اما این کتاب در آن زمان منتشر نشده است.
تلاش دیگر پایاننامه دکتری یکی از مدیران بانک مرکزی با نام
«entrepreneur of iran»
است. نویسنده در آن زمان به دلیل رویکردهای بدبینانه به فعالان اقتصادی و سلطه افکار چپ، شهامت ترجمه و انتشار یافتههایش را پیدا نکرد. این پایاننامه از طریق پرسشنامه و مصاحبه با بسیاری از فعالان سنتی برجسته در جامعه کارآفرینی ایران تهیه شد و تا سال 57، به فارسی ترجمه نشد.
امروز در فضای کارآفرینی ایران، با ظهور فناوری تحولاتی رخ داده که ازجمله آن شکلگیری اکوسیستم استارتآپی است. اگر بخواهیم از تجربه گذشته استفاده کنیم، باید گفت کارآفرینان، نوآوران و مؤسسان استارتآپها و شرکتهای فناوریمحور هم از ثبت تحولات درونی و مسیری که طی میکنند، بینیاز نیستند.
این کنشگران اقتصادی ناچارند با بوروکراسی کار کنند و با بخش عمومی و دولتی برای حل معضلهای خود ارتباط بگیرند. نکته مهم، حفظ استقلال در عین ارتباط با بخش عمومی است. جامعه باید توان تفکیک مؤسس یک بنگاه اقتصادی، استارتآپ، پایهگذار یک شرکت فناوریمحور و شرکتهای استارتآپی را از ساختهای سیاسی پیدا کند و این مهم، با توجه به ثبت تحولات و رویدادها و مسیر کاری فعالان استارتآپی ممکن است.
لزوماً ارتباط بنگاههای اقتصادی با حوزه سیاسی به معنای یکی بودن آنها نیست چراکه دریافت مجوز و طی دیگر فرایندهای تولید و کار در ارتباط با سازمانهای مختلف شدنی است. اما نباید در جامعه این تلقی ایجاد شود که پیشرفت شرکتها و انجام کار در آنها محصول پیوستگی با قدرت و رانت است. ثبت وقایع روزمره، مسیری که کارآفرینان و موسسان استارتآپها طی میکنند و شفافیت هرچه بیشتر در عملکردها، از شکلگیری چنین تلقیهایی جلوگیری میکند.
✅ @karkhone