در سال ۱۹۵۸ «مائو تسهتونگ» رهبر معظم حزب کمونیست چین، طرح نبوغآمیز خود به نام «جهشی رو به جلو» را استارت زد. بر اساس این طرح، تمام خلق چین باید برای تحقق هدف حزب کمونیست که همان پیشی گرفتن از بریتانیای غاصب در صنعت فولاد بود، شروع به تولید «فولاد خانگی» میکردند. در این طرح ، حزب کمونیست چین به مردم یک سری کورههای کوچک مقیاس میداد (تصویر توییت اول) که آن را در حیاط پشتی برپا میکردند و با تولید فولاد خانگی، آرزوی حزب را در شکست دادن امپریالیستهای جهانخوار برآورده میکردند. مائو با خودش حساب کرده بود: «ما ۹۰۰ تا شهر داریم، هرکدوم ۲۰ نفر بیاد، میلیونی میشه آقا». و علاوه بر آن، ما نوجوانان کمونیستی داریم که تو زیرزمین خونهاشون انرژی هستهای درست میکنند؛ فولاد که چیزی نیست. مردم برای تامین مواد اولیهی تولید فولاد، قاشق، ملاقه و قابلمهها را آب میکردند. کشاورزان و دهقانانی که تا دیروز با گاوآهن زمین را شخم میزدند، امروز باید آن را در کورهی حیاط پشتی ذوب میکردند. تا سال ۱۹۵۹ و با شرکت دهها میلیون نفری دهقانان در این طرح، در نهایت فقط یکچهارم از پیشبینی تولید ۲۰ میلیون تُنی، محقق شد. فلزی که از این طرح به دست آمد، نه فولاد که آهن چُدن بود و هیچ کارایی بهدرد بخوری هم در ساخت و ساز نداشت. نتیجهی این طرحهای نبوغآمیزِ رهبر کبیر انقلاب پیشی گرفتن چین از بریتانیای غاصب نبود، بلکه مردم در مقابل موج خشکسالی و قحطی دوام نیاوردند. دهها میلیون نفر کشته شدند، تا مائو اندیشههای آرمانشهری کمونیستی خود را با ذوب فولاد در حیاط پشتی برآورده کند؛ که نشد.
✅ @karkhone