🇮🇱توصیه می‌کنند برای محافظت از سلامت روان خودتان در شرایط اضطرار سعی کنید به روال (روتین) روزانه پایبند بمانید. از خواب و بیداری گرفته تا کار و مطالعه و ورزش و خودمراقبتی. با این کار ذهن پیام امنیت دریافت می‌کند و بدن می‌شنود که «همه چیز تحت کنترل است».
از قول پروست می‌خواندم عادت‌ها باعث شده ما «واقعیت زندگی» را فراموش کنیم. برای همین رمان می‌خوانیم. قصه‌ها باعث می‌شوند در تماس با تجربه زندگی و خلاف‌آمد عادت‌هایش باشیم. خودِ زندگی را تجربه کنیم: عشق، فقدان، سوگ، رستگاری، شکست، جنگ، مرگ...قصه، ولو برای چند ساعت علیه فراموشی روزمره مقاومت می‌کند.
اولین درس کلاس داستان‌نویسی آقای جزینی همین بود: به طور کلاسیک داستان از روایت عادی عادت‌ها شروع می‌شود (تعادل اولیه)، به چالشی می‌خورد (اوج داستان) و با بازگشت به عادت‌ها تمام می‌شود (تعادل ثانویه). عادت‌ها و آدم‌هایی که بعد از عبور از «حادثه» همان آدم‌ها و عادت‌ها نیستند و مسیرشان در افق متفاوتی پیش خواهد رفت. چیزهایی اضافه و کم شده به تجربه زندگی که باعث می‌شود تعادل ثانویه همان تعادل اولیه نباشد.
ما در این محدوده از کره زمین زیاد تعادل را تجربه نمی‌کنیم. فراموشی با غلبه عادت نمی‌آید، حاصل موج بعدی حوادث است. ریتم داستان‌مان تند است. از اوجی به اوج دیگر. مدام در حال «شدن» هستیم. زمین و زمان اجازه عادت کردن و عادی شدن نمی‌دهد. گرچه امیدوارم بالاخره برسد آن تعادل ثانویه که ماهم فرصت کنیم خودِ دنیادیده و تثبیت‌شده‌مان را با نسخه قبل از خودمان بسنجیم. قبل از پهلوی، قبل از انقلاب، قبل از جنگ، قبل از هفتاد و شش، قبل از هفتاد و هشت، قبل از هشتادوهشت، قبل از نودوهشت، قبل از حرونا، قبل از چهارصد و یک، قبل ازجنگ دوازده روزه چهارصدوچهار، قبل از دی‌ماه چهارصدوچهار، قبل از این جنگ...
این‌بار داریم در یک رئالیسم جادویی خشن زندگی می‌کنیم. در رئالیسم جادویی همه چیز طبیعی به نظر می‌رسد جز یک چیز، ولی هیچ یک از آدم‌های قصه از آن «یک چیز» متعجب نیستند. همه آدم‌های داستان جوری رفتار می‌کنند که انگار آن چیز «عجیب» کاملاً طبیعی است. جادوی سیاه، طبیعیِ غیرطبیعی داستان ما اسرائیل است. تکرار عادت کشتار عامدانه و بی‌رحمانه انبوه غیرنظامیان توسط اسرائیل چیزی را در جهان تکان نمی‌دهد. دست کم مادامیکه قربانیان اهل خاورمیانه باشند فقط عدد‌اند.
سیمون وی در نقدی که بر «ایدۀ اسرائیل» نوشت اشاره می‌کند به داستان کُشتی‌گرفتن یعقوب با خدا و شکست خداوند از او. به عقیده وی این داستان نمود بارز تکبری است که ایده اسرائیل (قوم برگزیده) به نمایش می‌گذارد
آیا تراژدی بزرگ همین نیست، با خدا جنگیدن و مغلوب نشدن؟
#مریم_نصر
✡️Ellinne
از قول پروست می‌خواندم عادت‌ها باعث شده ما «واقعیت زندگی» را فراموش کنیم. برای همین رمان می‌خوانیم. قصه‌ها باعث می‌شوند در تماس با تجربه زندگی و خلاف‌آمد عادت‌هایش باشیم. خودِ زندگی را تجربه کنیم: عشق، فقدان، سوگ، رستگاری، شکست، جنگ، مرگ...قصه، ولو برای چند ساعت علیه فراموشی روزمره مقاومت می‌کند.
اولین درس کلاس داستان‌نویسی آقای جزینی همین بود: به طور کلاسیک داستان از روایت عادی عادت‌ها شروع می‌شود (تعادل اولیه)، به چالشی می‌خورد (اوج داستان) و با بازگشت به عادت‌ها تمام می‌شود (تعادل ثانویه). عادت‌ها و آدم‌هایی که بعد از عبور از «حادثه» همان آدم‌ها و عادت‌ها نیستند و مسیرشان در افق متفاوتی پیش خواهد رفت. چیزهایی اضافه و کم شده به تجربه زندگی که باعث می‌شود تعادل ثانویه همان تعادل اولیه نباشد.
ما در این محدوده از کره زمین زیاد تعادل را تجربه نمی‌کنیم. فراموشی با غلبه عادت نمی‌آید، حاصل موج بعدی حوادث است. ریتم داستان‌مان تند است. از اوجی به اوج دیگر. مدام در حال «شدن» هستیم. زمین و زمان اجازه عادت کردن و عادی شدن نمی‌دهد. گرچه امیدوارم بالاخره برسد آن تعادل ثانویه که ماهم فرصت کنیم خودِ دنیادیده و تثبیت‌شده‌مان را با نسخه قبل از خودمان بسنجیم. قبل از پهلوی، قبل از انقلاب، قبل از جنگ، قبل از هفتاد و شش، قبل از هفتاد و هشت، قبل از هشتادوهشت، قبل از نودوهشت، قبل از حرونا، قبل از چهارصد و یک، قبل ازجنگ دوازده روزه چهارصدوچهار، قبل از دی‌ماه چهارصدوچهار، قبل از این جنگ...
این‌بار داریم در یک رئالیسم جادویی خشن زندگی می‌کنیم. در رئالیسم جادویی همه چیز طبیعی به نظر می‌رسد جز یک چیز، ولی هیچ یک از آدم‌های قصه از آن «یک چیز» متعجب نیستند. همه آدم‌های داستان جوری رفتار می‌کنند که انگار آن چیز «عجیب» کاملاً طبیعی است. جادوی سیاه، طبیعیِ غیرطبیعی داستان ما اسرائیل است. تکرار عادت کشتار عامدانه و بی‌رحمانه انبوه غیرنظامیان توسط اسرائیل چیزی را در جهان تکان نمی‌دهد. دست کم مادامیکه قربانیان اهل خاورمیانه باشند فقط عدد‌اند.
سیمون وی در نقدی که بر «ایدۀ اسرائیل» نوشت اشاره می‌کند به داستان کُشتی‌گرفتن یعقوب با خدا و شکست خداوند از او. به عقیده وی این داستان نمود بارز تکبری است که ایده اسرائیل (قوم برگزیده) به نمایش می‌گذارد
آیا تراژدی بزرگ همین نیست، با خدا جنگیدن و مغلوب نشدن؟
#مریم_نصر
✡️Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment