نظر فریدمن در مورد سخنرانی خانمی به نام جین فاندا در مورد ترس از تحت تاثیر قرار دادن تصمیمات دولت و نهایتا اداره دنیا توسط

بیزینس های بزرگ:
فریدمن: مطمئنا قسمت بزرگی از استدلال ایشون درسته. شما باید بین طرفدار بخش خصوصی بودن، که من هستم، و طرفدار بیزینس بودن، که من نیستم، بشدت تمایز قایل شوید. اونها دو چیز متفاوت هستند. دلیلی که من طرفدار بخش خصوصی هستم، دلیلی که من طرفدار بازار رقابتی هستم، در سطح سیاسی در مرحله اول این است که من عقیده دارم که مساله این جهان، پرهیز از تمرکز قدرت و داشتن قدرت پراکنده (غیرمتمرکز) است که بدون داشتن قدرت پراکنده قادر نخواهیم بود یک جامعه آزاد باقی بمانیم. خانم جین فاندا درست میگه گه اگر ما یک سیستمی داشته باشیم که در اون دولت در موقعیتی باشه که بتونه لطف های (امتیاز و رانت) بزرگ اعطا کنه، این طبیعت انسان است که تلاش کنه اون لطف ها رو بگیره . چه شرکتهای بزرگ مثل صنایع نفتی یا صنایع اتوموبیل یا فولاد یا آدمهای کوچک مثل کشاورزان که با تراکتورهای خود دور واشنگتن میرانند ( اشاره به اعتراض کشاورزان در آن زمان)، و یا نماینده بقیه گروههای خاص. و از نظر من تنها راهی که شما میتونید مانع اون بشید و مطمین بشید که بیزینس ها در جهت منافع عمومی عمل کنند اینه که اونها رو مجبور کنیم که مشغول به رقابت با هم دیگر شوند. پس تا آنجایی که این خانم میگه اعمال نفوذ ناروای شرکتهای بزرگ و متوسط و کوچک بر دولت خطر بزرگی است، درست میگه. جایی که افرادی مثل جین فاندا اشتباه میکنند، این است که نمیتوانند جواب را تشخیص بدهند. اونها فکر میکنند که درمان (راه حل) دولت بزرگ اینه که دولت بزرگتری داشته باشیم بجز اینکه بجای مردم خودشان دولت را اداره کنند. اما به نظر من تنها راه موثر درمان اینه که قلمرو دولت کمتر شود و از بیزینس خارج شود. اگر دولت ار درگیر شدن در فعالیتهایی که میتواند به گروههای خاص منفعت برساند منع شود، اون گروههای خاص انگیزه ای برای رفتن به واشنگتن نخواهند داشت. به عنوان مثال، یک رویای ایده آل، فرض کنیم که یک اصلاح قانون اساسی داشته باشیم که کنگره را از هر گونه تصویب قوانین برای اعمال تعرفه منع کند، یک شبه بسیاری از لابیست های واشنگتن کارشون رو از دست خواهند داد. این انگیزه شرکت ها را برای تلاش جهت تحت تاثیر قراردادن دولت را کاهش خواهد داد و برای بقیه هم همینطور.
بنابر این ما باید تشخیص و مساله را از درمان (راه حل) جدا کنیم. و من عقیده دارم که این جایی است که گمراه شدن عموم مردم محتمل است. میخواهم یک چیز دیگر را بگویم. اگر یک انتخاب بین دولت بزرگ و بیزینس بزرگ داشتیم، یک تفاوت مهم وجود دارد. هیچ بیزینس بزرگی چه جنرال موتور چه یو اس استیل و یا بقیه، نمیتوانند یک دلار از شما بگیرند مگه اینکه شما داوطلبانه آن را با تصور تصور این که چیزی با همان ارزش خواهید گرفت، پرداخت کنید. جنرال موتور نمیتونه پلیس را بفرسته تا از شما پول بگیره. تنها زمانی میتونه از شما پول بگیره که محصولی تولید کنه که شما خریدن اون رو ارزنده بپندارید. ممکنه که با تحت تاثیر قراردادن دولت برای اعمال تعرفه روی ماشین ها غیر مستقیم از جیب شما پول بردارد. به همین خاطر است که ما میخواهیم آن را انجام دهیم (نظرش روی محدود کردن دولت). اما در بازار هیچ بیزینسی نمیتونه پولی از شما بگیره مگر با تولید محصولی که شما ارزش اون در قبال پولتون رو قبول داشته باشید. اما دولت اصلا اینطور نیست. دولت بزرگ میتونه پلیس را بفرستد تا پولتون رو بگیره بدون توجه به اینکه شما با اون موافق باشید یا نه. این یک تفاوت عظیم است. این تفاوت بین آزادی و اجبار و این تفاوتی است که ما تنها زمانی باقی خواهیم ماند که اندازه و قلمرو دولت را کاهش دهیم . ممنون

لینک ویدیو

✅
@karkhone

Comments

Be the first to add a comment