شاید باید لعنت دست جمعی بفرستیم تو روح آن تفکری که اومد میل به شهری شدن را با نهادینه کردن نابرابری عادی کرد و مردم را با این توهم که اگر روستا تبدیل به شهر شود توسعه یافته تلقی می شوند فریب داد و جلو روستا ماندن روستاها و توسعه زیرساخت‌ها با حفظ زندگی روستایی گرفت،.

احمق هایی که کوچه باغهای روستا را تخریب کردند و سنگفرشهاش را آسفالت ریختند و روستاها را از ریخت انداختند چنانکه وقتی کسی وارد روستا می شه فکر نمی کنه وارد روستا شده.. بلکه وارد جایی شده که نه روستاست و نه شهر .

چند وقتی که توریسم مزرعه را دنبال می کنم متوجه شدم که تمام بدبختی ما ریشه در یک جهالت بدخیم تاریخی در تعریف مفاهیم داره که بر سیاست گذاری عمومی هم به شدت تاثیرگذار بوده است.

چرا مردم روستاها بجای خلاقیت و کسب درآمد از مزارع و داشته هاشون، درخواست دارن برای تبدیل شهرشدن؟

دلیلش نابرابری در توزیع عدالت هست. در یک سیاست گذاری نابخردانه هست که ارزش زمین باروری که مثل گنج هست از آپارتمانی در شهر بسیار کمتر ارزیابی میشه. یعنی این مصرف گرایی هست که ارزش داره نه تولید گرایی.
نکته تاسف بارش اینه که همین زمین وقتی توسط برخی از مفت خورهای رانتی میشه باغ ویلا صدها برابر ارزش پیدا می‌کنه.

دلیلش؟ علاوه بر نابرابری سیستماتیک مردم روستاها هنوز نتوانسته اند راه‌هایی را باز کنند که بجز محصول، درآمد اضافه جذاب کسب کنند. هنوز کشف نکرده اند چطور شهری های خسته را به مزارع بکشانند و پول در بیاورند و ارزش زمین‌های کشاورزی شان را تلفیق توریسم صدها برابر کنند و جلو شهر کردن روستاهاشون برای شندرغاز بودجه بایستند.


🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾