« از بَستگان که را داشت؟ همکارِ دردمَندش؟
خویشی که پیکرَش را، تحویل می‌دَهندَش…»
این بیت را که خواندم، بی‌درنگ نام جاویدنام،
« علی آزادفر »
پیش چشمم آمد.
جاویدنام علی آزادفر، به معنای واقعی کلمه، مرد تنهای شب بود.
او از کودکی به تنهایی زندگی می‌کرد و در هجدهم دی‌ماه در منطقه سلسبیل تهران، و بر اثر اصابت گلوله جنگی، جانفدای میهن شد.
به روایت همکارانش، پیکر شریف و گلوله‌خورده‌اش نزدیک به چهل روز در کیسه سیاه اجساد ماند، تا آنکه کارفرمایش پیگیر شد، و جسد این فرزند ایران را تحویل گرفت و به خاک ایران سپرد.
داستان او، مرا بی‌درنگ به یاد دیگر جاویدنام غریب، محمد حسینی، انداخت، هر دو شریف، هر دو غریب.
https://t.me/flith/15505
#علی_آزادفر
#فرزند_ایران_و_جانفدای_میهن
@flith
خویشی که پیکرَش را، تحویل می‌دَهندَش…»
این بیت را که خواندم، بی‌درنگ نام جاویدنام،
« علی آزادفر »
پیش چشمم آمد.
جاویدنام علی آزادفر، به معنای واقعی کلمه، مرد تنهای شب بود.
او از کودکی به تنهایی زندگی می‌کرد و در هجدهم دی‌ماه در منطقه سلسبیل تهران، و بر اثر اصابت گلوله جنگی، جانفدای میهن شد.
به روایت همکارانش، پیکر شریف و گلوله‌خورده‌اش نزدیک به چهل روز در کیسه سیاه اجساد ماند، تا آنکه کارفرمایش پیگیر شد، و جسد این فرزند ایران را تحویل گرفت و به خاک ایران سپرد.
داستان او، مرا بی‌درنگ به یاد دیگر جاویدنام غریب، محمد حسینی، انداخت، هر دو شریف، هر دو غریب.
https://t.me/flith/15505
#علی_آزادفر
#فرزند_ایران_و_جانفدای_میهن
@flith
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment