تأمین مالی نوآوری: سرمایهی خطرپذیر
صنعت سرمایهی خطرپذیر (
Venture Capital) آمریکا نقش مهمی در تأمین مالی شرکتهای فناورِ گوگل، اینتل، مایکروسافت، آمازون و... داشته است. اغلب کسبوکارهای مطرح درهی سیلیکُن در برههای از حیاتشان از سرمایهی خطرپذیر بهرهمند شدهاند. در سال
۲۰۱۴، ۱۷ درصد از شرکتهای سهامی عام آمریکا کارشان را با دریافت تأمین مالی صنعت سرمایهی خطرپذیر شروع کرده بودند، که ۲۱ درصد از مجموع ارزش بازار شرکتهای سهامی عام در آمریکا را انعکاس میدهند.
با این وجود، صنعت سرمایهی خطرپذیر (
Venture Capital) با کاستیها و محدودیتهایی در تأمین مالی نوآوران مواجه است. یکی از آنها 'محدودیتهای اطلاعاتی'ست: فعالین سرمایهی خطرپذیر در امری سرمایهگذاری میکنند که تا حد زیادی از کنترل آنان خارج است. آنان ممکن است نوآورانی را تأمین مالی کنند که مهارت و قابلیت چندانی در تبدیل ایدههای بدیعشان به یک محصول قابل عرضه به بازار را نداشته باشند. یک فرد یا کسبوکار نوآور ممکن است بدیعترین ایدهها را در ذهن خود پرورش دهد، اما در تجاریسازی این ایدهها توانمندی لازم را از خود نشان ندهد. تأمینکنندگان سرمایهی خطرپذیر، از آنجایی که اطلاعات ناقص و محدودی نسبت به مهارت و توانمندی کسبوکارهای نوآور در تجاریسازی ایدههایشان دارند، دچار 'انگیزهزدایی' (
Disincentivize) در تأمین مالی نوآوران میشوند.
محدودیتهای اطلاعاتی همچنین موجب میشود که تأمینکنندگان سرمایهی خطرپذیر تمایلی به سرمایهگذاری در کارآفرینانی که با آنان فاصلهی جغرافیایی دارند نداشته باشند. آنان عمدتاً دوست دارند کسبوکارهای مستقر در منطقهی جغرافیاییشان را تأمین مالی کنند، چرا که نسبت به آنان شناخت بیشتری دارند، میتوانند از نزدیک عملکرد آنان را پایش کنند، و با هزینهی کمتری اطلاعات بیشتری دربارهی آنان اکتساب نمایند. عدم تأمین مالی کسبوکارهای دوردست اگرچه از منظر تأمینکنندگان سرمایهی خطرپذیر یک عمل 'عقلایی' محسوب میشود، اما دست برخی از نوآورانی که در خارج از محدودهی جغرافیایی
Venture Capitalها قرار دارند را از منابع مالی این صنعت خالی میگذارد. این مسئله زمانی وخیمتر میشود که میبینیم در کشوری نظیر آمریکا
، عمدهی فعالیت تأمینکنندگان سرمایهی خطرپذیر تنها در سه منطقهی خلیج سانفرانسیسکو، بوستون و نیویورک متمرکز شده است.
معضل دیگر نیز انگیزههای ضعیف تجاری به سرمایهگذاری در مقاطع ابتدائی توسعهی کسبوکارها و تکنولوژیها (
Early-Stage Investment) میباشد. در ابتداییترین مراحل توسعهی یک کسبوکار نوآور، چشمانداز تجاری مبهم و نامطمئنی وجود دارد، و این موضوع میتواند انگیزهی تأمین مالی نوآوری را کاهش دهد. در آمریکا تنها 'یک-ششمِ یک درصد' از کسبوکارهای نوآور موفق به دریافت تأمین مالی از صنعت سرمایهی خطرپذیر میشوند. میزان تخصیص سرمایهی این صنعت برابر با حدود ٪۰.۲ از ارزش بازار سهام میباشد. در حقیقت، ۷۶ میلیارد دلارْ سرمایهی اختصاصیافتهی صنعت
Venture Capital در ۲۰۱۶ اگرچه عدد بزرگی محسوب میشود، اما در مقایسه با حجم تریلیون دلاری بازارهای تأمین مالی آمریکا، و صدها هزار درخواست تأمین مالی از جانب کسبوکارهای نوآور، عدد بزرگی به نظر نمیآید. در سال ۲۰۱۶، سرمایهگذاریهای این صنعت تنها ٪۲.۵ از مجموع سرمایهگذاری خصوصی در آمریکا را در بر میگرفت. مضاف بر آنکه اغلب سرمایهگذاریهای فعالین صنعت سرمایهی خطرپذیر با شکست مواجه میشوند.
معضل بعدی به ساختار صندوقهای سرمایهی خطرپذیر مربوط میشود. این صندوقها با وعدهی بازده بالا در طول عمر کوتاه پنج تا ده سالۀشان، سرمایهگذارانی را به سوی خود جذب میکنند. این الگوی تأمین مالی موجب میشود که منابع صندوقهای سرمایهی خطرپذیر به پروژههایی هدایت شوند که در کوتاهمدت به پایداری تجاری میرسند. این در حالیست که نوآوری یک عمل بلندمدت به حساب میآید. همچنین، این صندوقها در اولین سالهای فعالیتشان ریسکپذیری خوبی دارند، اما هرچه از عمر کوتاهشان میگذرد ریسکپذیریشان کاهش مییابد. طبق یک
مطالعه، صندوقهای سرمایهی خطرپذیر از سال پنجم حیاتشان سرمایههای خود را به شرکتهایی تخصیص میدهند که مدت بیشتری از عمرشان گذشته و سابقهی بیشتری در جذب تأمین مالی داشتهاند.
محدودیت دیگر این صنعت، تنوعبخشی به سرمایهگذاریهای خود با هدف کاهش ریسک است که موجب خُردشدگی مقیاس تأمین مالی و پراکندگی سرمایههای صنعت در بین طیف گستردهای از کسبوکارها میشود. در نتیجه، پروژههایی که به تأمین مالی بزرگ و متمرکز نیاز دارند ممکنست از سرمایهی این صنعت محروم بمانند. به همین رو، الگوی تأمین مالی
Venture Capital برای پروژههایی که در بلندمدت به پایداری تجاری میرسند و یا نیاز به سرمایهی هنگفتی دارند سازگاری کمتری دارد.
✅ @karkhone