⭕️افغانستان، سرزمین بی‌دولت
📌هرگاه یک «سرزمین بدون دولت» شکل می‌گیرد، حق تعیین سرنوشت آن به مردمی که در آن سرزمین زندگی می‌کنند برمی‌گردد
♦️چند هفته پیش، با سقوط ناگهانی جمهوری اسلامی در کابل، غالب سیاست‌گذاران و تحلیلگران موضوع شناسایی دیپلماتیک طالبان به‌عنوان دولت جدید افغانستان را به قید سه فوریت مطرح می‌کردند. مبلغان این فوریت دو دلیل برای موضع‌گیری خود ذکر می‌کردند. نیاز فوری به جلوگیری از قحطی در افغانستان در حالی که بیش از ۹۰ درصد از جمعیت آن کشور جنگ‌زده در آستانه گرسنگی قرار دارند و ضرورت استقرار حداقلی از نظم قانونی برای جلوگیری از پیدایش یا گسترش گروه‌های تروریستی جدید در آن سرزمین.
♦️در همان حال، پاکستان و قطر که پرشورترین مبلغان شناسایی طالبان‌اند، همچنین اصرار می‌ورزیدند که طالبان امروز همان طالبان دیروز نیستند و پس از ۲۰ سال همکاری نزدیک با اسلام‌آباد و دوحه فهمیده‌اند که بعضی مقررات بین‌المللی و سیر و سلوک جهانی را باید پذیرفت. از سوی دیگر، مظنونان همیشگی، مانند نوام چامسکی، از فرصت استفاده کردند تا تز «دموکراسی را نمی‌توان با زور تحمیل کرد» را غبارروبی کنند و دوباره به بازار بیاورند. خمینی‌چی‌های تهران نیز فاجعه افغانستان را نمونه‌ای از «مدرنیزاسیون تحمیلی و پوشالی» معرفی کرده‌اند، با این ادعا که ۲۰ سال گذشته در افغانستان مانند قطره‌های آب بر پرهای یک مرغابی با یک تکان ناپدید شده است.
♦️جالب این‌جاست که در دوران کنونی که به همه اتفاق‌ها سرعت می‌دهد، موضع‌گیری‌های ذکرشده، حتی در فقط چند هفته، ابهت اولیه خود را از دست داده‌اند. امروز می‌دانیم که افغانستان در لبه پرتگاه یک قحطی تاریخی قرار ندارد.
بیشتر بخوانید...
🖌دیدگاهی از امیر طاهری
📌هرگاه یک «سرزمین بدون دولت» شکل می‌گیرد، حق تعیین سرنوشت آن به مردمی که در آن سرزمین زندگی می‌کنند برمی‌گردد
♦️چند هفته پیش، با سقوط ناگهانی جمهوری اسلامی در کابل، غالب سیاست‌گذاران و تحلیلگران موضوع شناسایی دیپلماتیک طالبان به‌عنوان دولت جدید افغانستان را به قید سه فوریت مطرح می‌کردند. مبلغان این فوریت دو دلیل برای موضع‌گیری خود ذکر می‌کردند. نیاز فوری به جلوگیری از قحطی در افغانستان در حالی که بیش از ۹۰ درصد از جمعیت آن کشور جنگ‌زده در آستانه گرسنگی قرار دارند و ضرورت استقرار حداقلی از نظم قانونی برای جلوگیری از پیدایش یا گسترش گروه‌های تروریستی جدید در آن سرزمین.
♦️در همان حال، پاکستان و قطر که پرشورترین مبلغان شناسایی طالبان‌اند، همچنین اصرار می‌ورزیدند که طالبان امروز همان طالبان دیروز نیستند و پس از ۲۰ سال همکاری نزدیک با اسلام‌آباد و دوحه فهمیده‌اند که بعضی مقررات بین‌المللی و سیر و سلوک جهانی را باید پذیرفت. از سوی دیگر، مظنونان همیشگی، مانند نوام چامسکی، از فرصت استفاده کردند تا تز «دموکراسی را نمی‌توان با زور تحمیل کرد» را غبارروبی کنند و دوباره به بازار بیاورند. خمینی‌چی‌های تهران نیز فاجعه افغانستان را نمونه‌ای از «مدرنیزاسیون تحمیلی و پوشالی» معرفی کرده‌اند، با این ادعا که ۲۰ سال گذشته در افغانستان مانند قطره‌های آب بر پرهای یک مرغابی با یک تکان ناپدید شده است.
♦️جالب این‌جاست که در دوران کنونی که به همه اتفاق‌ها سرعت می‌دهد، موضع‌گیری‌های ذکرشده، حتی در فقط چند هفته، ابهت اولیه خود را از دست داده‌اند. امروز می‌دانیم که افغانستان در لبه پرتگاه یک قحطی تاریخی قرار ندارد.
بیشتر بخوانید...
🖌دیدگاهی از امیر طاهری
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment