ما همگناهیم!
#حسین_آخانی
در این سالها فعالان محیطزیست به صدها پروژه اعتراض کردهاند؛ از ساخت سد سیوند گرفته، تا سد گتوند، سد چمشیر، گردشگری آشوراده، معادن کرکس و شاهوار، تلهکابین گرگان، انتقالهای آب و این دست آخری هم بلندمرتبهسازی در اطراف باغ گیاهشناسی موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع.
ساختمانهایی که در منطقه ۲۲ میسازند اغلب به تعاونی دستگاههای دولتی تعلق دارند. میدانم یکی از آنها در نزدیکی دریاچه به دانشگاه تهران تعلق دارد. به تازگی هم آگهی یکی پروژه دیگر را فرستادهاند. بسیاری از همکاران برای سرمایهگذاری در این پروژهها ثبتنام میکنند. دوست داشتم بدانم کارکنان موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع در کدامیک از این برجها ثبتنام کردهاند. یادم میآید در زمان جوانی که من در این باغ کار میکردم زمینهای شهرک غرب را به تعاونی آن موسسه دادند و اغلب هم الان در آنجا -که منطقه بسیار گرانی است- یا خانه دارند و یا خانه ساختند و فروختند.
اینکه ما زورمان به گردن کلفتهایی نمیرسد که شهر را به گرداب آلودگی فرو بردهاند، نمیرسد، یک دلیل دارد و آن اینکه ما همه شریک گردن کلفتهاییم. اگر من زورم به سد چمشیر نرسید دلیلش این بود که دولت با نهایت زرنگی منافع این سد را با همکاران دانشگاهی گره زده است، با منافع شرکتهای به اصلاح مشاوره و اخیرا به اصطلاح دانشبنیان گره زده است. من چگونه میتوانستم با سد چمشیر مقابله کنم که میدانستم حداقل ۶ نفر از همکاران دانشگاهی ما فقط در دانشگاه تهران دستشان در گل این پروژه بود. به عبارتی ما شدهایم بخشی از این فرایند گردنکلفت پروری، ویرانسازی سرزمین و خودمان هم آن را باز تولید میکنیم و به دانشجویانمان یاد میدهیم. ما هنوز نه در آموزش و پرورش و نه در آموزش عالی نتوانستیم در جهت مردمی شدن علم قدمهای اساسی برداریم، علمی را ترویج کنیم که در راستای منافع جامعه و دنیا باشد. نقش ما در مدرسه و دانشگاه فقط طبقهسازی جامعه شده است، دکتر و مهندس بسازیم. ما بیش از آنکه به نتیجه کارمان برای جامعه و ایران فکر کنیم، به فکر دستاورد آن برای خودمان و بچههایمان هستیم. البته که همه میدانیم با حکمرانی پر از خطا که قربانیکردن منافع ملی در آن مانند آب خوردن است به راحتی نمیتوان منافع مملکت را به منافع شخصی ترجیح داد، بیچارهات میکنند. حرف درستی است که "خاورمیانه جایی است که در آن اگر به فکر کشورت باشی خانهات خراب و اگر به فکر خانهات باشی کشورت را خراب میکنی". اگر دانشگاهیان نتوانستهاند به دولتیان بفهمانند که تهران هوا ندارد و مردم از آلودگی در حد مرگ قرار دارند این است که ما خودمان در این تعاونیها ثبتنام کردهایم و به حرف خود باور نداریم. دلیلش آن است که حاضر نشدیم خودروی خود را کنار بگذاریم و با دوچرخه و یا وسیله حمل و نقل عمومی سر کار بیاییم. اگر الان نمیتوانیم جلوی آنهایی را بگیریم که در سایه ما خانه میسازند، چون ما هم خانه خود را در سایه دیگران ساختهایم یا داریم میسازیم، ما همگناهیم.
@Ellinne