باربَد یا باربُد؛ شاعر، خنیاگر، موسیقیدان
بربط‌نواز و ترانه‌سرای ایرانی که در اواخر سده ششم تا اوایل سده هفتم میلادی، در دربار خسرو پرویز (۵۹۰–۶۲۸م) خدمت می‌کرد.
او یکی از نامورترین و تاثیرگذارترین افراد تاریخ موسیقی ایران است و از او در ادبیات فارسی به‌ویژه در شاهنامه‌ فردوسی یاد شده‌ است.
باربد به‌طور تاریخی با اختراعات مختلف در موسیقی ایرانی شناخته می‌شود و برخی منابع او را «بنیانگذار موسیقی ایرانی» معرفی می‌کنند.
بسیاری از شاهان ساسانی از جمله اردشیر بابکان و بهرام گور، از حامیان سرسخت موسیقی بودند. خسرو پرویز، برجسته‌ترین حامی موسیقی بود و دوره فرمانروایی او به‌عنوان عصر طلایی موسیقی ایرانی تلقی می‌شود و از جمله نوازندگان دربار او، نکیسا، بامشاد، سرکش، رامتین، آزادوار چنگی و باربد نام داشتند.
روایت‌های متناقضی درباره‌ی سال‌های پایانی زندگی باربد وجود دارد. به گفته‌ی فردوسی، باربد در بحبوحه‌‌ی کشته‌شدن خسرو به دست شیرویه، از جهرم به تیسفون رفت و پس از ورود به دربار یک سوگواره سرود و سپس انگشتان خود را برید و بربط خود را سوزاند.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing