🔴اینکه حکومتی برای تخت‌جمشید و بیستون پول خرج نمی‌کند و برای توسعه فلان صحن در کشوری دیگر میلیاردها ریال هزینه می‌کند، صرفا مساله‌ای فرهنگی نیست؛
🔹البته چنین حکومتی که می‌تواند با دو مراسم مربوط به دو بُعد مختلف یک فرهنگ این‌گونه برخورد کند که در اولی راه جاده پاسارگاد را ببندد و حاضران بر مزار کورش را هم بازداشت کند و برای دومی، یعنی مراسم اربعین "نهاد" تشکیل دهد و امکانات یک کشور را بسیج کند و بعد از همه این‌ها باز هم بخشی از مخالفینش اولین فحشی که به ذهن و دهانشان می‌رسد "ایرانشهر" و "ناسیونالیسم" و این حرف‌ها باشد، حتما حکومتِ به لحاظ فرهنگی و تبلیغاتی زیرکی بوده؛ اما بودجه، یعنی تخصیص منابع، چیزی بیش از این‌هاست. تاریخ دموکراسی و پارلمانتاریسم و نمایندگی، بدون توجه به بودجه قابل فهم نیست؛ به اعتباری فکر حاکمیت مردم از آنجا شکل گرفت که پول متعلق به آنها را کسی جز خودشان نمی‌تواند به گزینه‌های متعددِ محتمل تخصیص دهد.
🔹 در کشوری که یکی از "اختیارات" قدرتمندترین مقام سیاسی‌اش این است که برای مالیات گرفتن از نهادهای زیر نظرش (و در واقع متعلق به او) و نظارت بر عملکردشان در استفاده از بودجه عمومی، باید از آن مقام اجازه گرفت! و نحوه تخصیص بودجه با روی کار آمدن دولت‌های مختلف (عبارت بهترش: کارگزاران اجرایی مختلف) تفاوت معناداری نمی‌کند، چرا که ساز و کار حقوقی و حقیقی قدرتِ دور از دسترس تغییر، ضامن این ثبات است، تخصیص بودجه یعنی نشانه‌ای از مسیر کلان حکومت. تخت‌جمشید و بیستون و آناهیتا و ... بخشی از تاریخ ایران از بودجه سهمی ندارند، به این دلیل ساده که در این کلان‌مسیرِ برآمده از نظریه حکومت اسلامی- انقلابی جایی ندارند.
ع.نداف
@PN_KFP
🔹البته چنین حکومتی که می‌تواند با دو مراسم مربوط به دو بُعد مختلف یک فرهنگ این‌گونه برخورد کند که در اولی راه جاده پاسارگاد را ببندد و حاضران بر مزار کورش را هم بازداشت کند و برای دومی، یعنی مراسم اربعین "نهاد" تشکیل دهد و امکانات یک کشور را بسیج کند و بعد از همه این‌ها باز هم بخشی از مخالفینش اولین فحشی که به ذهن و دهانشان می‌رسد "ایرانشهر" و "ناسیونالیسم" و این حرف‌ها باشد، حتما حکومتِ به لحاظ فرهنگی و تبلیغاتی زیرکی بوده؛ اما بودجه، یعنی تخصیص منابع، چیزی بیش از این‌هاست. تاریخ دموکراسی و پارلمانتاریسم و نمایندگی، بدون توجه به بودجه قابل فهم نیست؛ به اعتباری فکر حاکمیت مردم از آنجا شکل گرفت که پول متعلق به آنها را کسی جز خودشان نمی‌تواند به گزینه‌های متعددِ محتمل تخصیص دهد.
🔹 در کشوری که یکی از "اختیارات" قدرتمندترین مقام سیاسی‌اش این است که برای مالیات گرفتن از نهادهای زیر نظرش (و در واقع متعلق به او) و نظارت بر عملکردشان در استفاده از بودجه عمومی، باید از آن مقام اجازه گرفت! و نحوه تخصیص بودجه با روی کار آمدن دولت‌های مختلف (عبارت بهترش: کارگزاران اجرایی مختلف) تفاوت معناداری نمی‌کند، چرا که ساز و کار حقوقی و حقیقی قدرتِ دور از دسترس تغییر، ضامن این ثبات است، تخصیص بودجه یعنی نشانه‌ای از مسیر کلان حکومت. تخت‌جمشید و بیستون و آناهیتا و ... بخشی از تاریخ ایران از بودجه سهمی ندارند، به این دلیل ساده که در این کلان‌مسیرِ برآمده از نظریه حکومت اسلامی- انقلابی جایی ندارند.
ع.نداف
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment