جشن شاه عباسی
در زمان شاه عباس یک زرتشتی متهم به قتل مسلمانی می شود. حاکم آنجا ایبک خانی بوده که از حاکم شرع فتوا می خواهد و او فتوا می دهد مدعی دست در شیره فروبرد و سپس آن را در ارزن فرو کند. به تعداد ارزن ها باید از زرتشتیان قصاص شوند. خبر به شاه عباس می رسد و او فوراً پیکی می فرستد و حکم می کند جز قاتل نباید قصاص شود و حاکم و مفتی را مجازات می کند. این ماجرا مبنای "جشن شاه عباسی" در میان زرتشتیان کرمان در 5 اردیبهشت هر سال شده است.
 
متاسفانه اینگونه فتواهای تند و تیز و بوالهوسانه در میان بعضی از مفتیان رواج داشته در حالی که نص آیه قرآن می فرماید:
مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَميعاً وَ مَنْ أَحْیاها فَکَأَنَّما اَحیا النَّاسَ جَميعاً: هر کس، انسانی را بدون ارتکاب قتل یا فساد در روی زمین بکشد، چنان است که گویی همه انسان‌ها را کشته؛ و هر کس آن را زنده بدارد [و از مرگ رهایی بخشد]، چنان است که گویی همه انسان‌ها را زنده داشته است.(مائده/32)