فریاد جان درمورد بحثی که مطرح کردی نخست آنکه درتمام سیرتفکر بشری این دودیدگاه وجود داشته و بعبارتی رویارویی و کشاکش همیشگی این دودیدگاه به نحوی مکانیسم حرکت تاریخ و انسان است درواقع همان تراژدی و کمدی ست. همان اندیشیدن و احساس ورزی ست همان عقل و عشق است، همان عرفان و فلسفه است. همان خرابات و مناجات است همان قبض و بسط است همان انکسار و ابتهاج است همان شرق و غرب است(نه درحوزه جغرافیایی) . یا درنهایت همان گرگ و گوسفند، می شود این نگاه راهم ابراز کرد: جهان هستی بااین قوه می چرخد. این دو دیدگاه هیچ کدام نافی دیگری نیست. مکمل دیگری نیز نیست این ثنویت در اولین مرحله از بدو پیدایش حضور دارد. از یک، یک بوجود می آید و از یک دومی دو. و این دو در تمام تاریخ سیر داشته است. به قول سعدی همان غم شادی بهم اند است.
این حکایت گرگ و گوسفند حکایت قابل تاملی است واقعا. چگونه گرگ می تواند حقایق را تلخ ببیند در حالیکه در موضع قدرت و در فراوانی و نعمت است؟ بگذریم از خوی و خصلت قدرت ذاتی و هوش و ذکاوت که به گرگ ها نسبت می دهیم و سادگی و پخمگی را به گوسفندها.
البته این یک نگاه سطحی است .اگر از این نگاه عبور کنیم من فکر میکنم شادمانی لزوما معطوف به لبخند و جشن نیست. در یک حقیقت تلخ گاه به سرور می رسیم.مرز مشخصی میان تلخی و شادمانی وجود ندارد. هر پدیده آمیخته است به هزاران روی و شکل و ظاهر و باطن..... خیلی بستگی دارد ما در آن پدیده گرگ باشیم و بخواهیم و طلب کنیم یا گوسفند باشیم و بلعیده شویم!
البته این یک نگاه سطحی است .اگر از این نگاه عبور کنیم من فکر میکنم شادمانی لزوما معطوف به لبخند و جشن نیست. در یک حقیقت تلخ گاه به سرور می رسیم.مرز مشخصی میان تلخی و شادمانی وجود ندارد. هر پدیده آمیخته است به هزاران روی و شکل و ظاهر و باطن..... خیلی بستگی دارد ما در آن پدیده گرگ باشیم و بخواهیم و طلب کنیم یا گوسفند باشیم و بلعیده شویم!