یک روز را با بالا و پایین شدن عجیب انرژی طی کرده باشی. صبحی پر. عصری تهی.
لابه‌لای کارها تماس گرفته باشد که عکست را می‌خواهم بیاورم. رفته باشد تا تجریش که چاپ کند.
از چند وقت پیش که عکس‌ها را برایم فرستاد که یکی را انتخاب کن. هدیه‌ی من به تو.
گفتم عزیزم نمی‌خواهد بفروش.
گفت نه یکیش هدیه است.

این عکس دلم را برده بود. به‌خاطر میل آشکار شده در عکس. میلی که خواسته یا ناخواسته، پنهان و سرکوب شده است و بعد به شکلی نمادین از دل تاریکی حتی در دل نقش به دیوار آشکار شده است.
هر انسانی در درونش باغی دارد. آن زن که می‌رود انگار درونش ناگهان از دل سیاهی می‌شکفد. اشتیاق به رُستن، رَستن و رهایی.

وحید عزیزم! هنرمند دوست داشتنی

آن‌که شکفته و درون ما را چنان شکفته می‌خواهد تویی

هدیه‌ات را ارج می‌نهم