🔺 لایحه درباره زنان و بازی دروغ
فاطمه موسوی ویایه- دکترای جامعه‌شناسی
■ در ده روز اخیر دو خبرنگار تماس گرفتند و درخواست مصاحبه و یادداشت درباره لایحه پیشگیری از آسیب‌دیدگی زنان در مجلس را داشتند، دو تماس دیگر هم به عنوان سخنران به دو نشست با این موضوع دعوتم کردند، به همه پاسخ منفی دادم. ابتدا چون وقت نداشتم و گرفتار کارهای دیگری بودم ولی حین پاسخ منفی به آخرین دعوت (نشست دیروز گروه مطالعات خانواده انجمن جامعه‌شناسی) پیش خودم اعتراف کردم برنامه‌ام آنچنان فشرده نیست که برای تکرار حرف‌های قبلی درباره ولایت پدر یا کودک‌همسری چند ساعت اضافه نداشته باشم و کشف کردم دلیل واقعی عدم علاقه‌ام چیست؛ نمی‌خواهم بخشی از این بازی باشم.
■ بسیاری در عرصه سیاسی به این نتیجه رسیده‌اند که حاکمیت انگیزه و توانایی تغییر رویه و اصلاحات بنیادی را ندارد، تعدادی فراتر رفته و می‌گویند اکنون دولت به مفهوم واقعی آن را نداریم و مجلس قانون‌گذاری و ضابط قضایی و دادگاه فقط کاریکاتور این نهادهای مدرن هستند و اعدام بازداشت‌شدگان جنبش ژینا برخلاف نص قانون و فتوای فقها این را نشان داد که مساله حفظ قدرت است نه عمل به نص قانون و شرع.
■ اگر می‌پذیریم که تمنای اصلاحات ساختاری شکست خورده پس چرا دوباره در این بازی بررسی و نقد لایحه قانونی و ارائه پیشنهادات حقوقی شرکت می‌کنیم؟ اصلا این لایحه کپک‌زده پوکیده که حتی یکبار لفظ خشونت را به کار نمی‌برد، ازدواج دختربچه یازده دوازده ساله را بی‌اشکال می‌بیند و نمی‌تواند برای قتل ناموسی چاره‌ای بیاندیشد چه سودی دارد؟
■ با کدام امید برای نمایندگان این مجلس دست‌نشانده متن حقوقی پیشنهادی آماده می‌کنیم؟ چرا هنوز به شورای نگهبان به عنوان مرجع تایید آن خوش‌بین هستیم؟ چرا هنوز گمان می‌کنیم پلیس مجری دقیق قانون است؟ چرا خیال می‌بافیم که در دادگاه عدالت اجرا خواهد شد؟ چرا هنوز وانمود می‌کنیم که یک حاکمیت عادی داریم که برای حل یک مساله اجتماعی روال معمول خود در تدوین قانون و اجرای آن را طی می‌کند؟ چرا با شرکت در این بازی دروغ، این نظام توتالیتر زن‌بیزار را موجه می‌کنیم؟
■ دیگر نمی‌خواهم بخشی از این بازی باشم. همان چند ساعت فراغت میان کارها را با تخیل درباره مفاد قانونی واقع‌بینانه در پیشگیری از خشونت خانگی در حکومتی دموکراتیک خرج می‌کنم. درباره الزامات تحقق سن ازدواج هجده سال می‌خوانم و تجربه سایر کشورها درباره خانه امن برای زنان خشونت‌دیده را مرور می‌کنم. ترجیح می‌دهم ایده‌ها و افکارم را مثل قلمه گیاه سر صبر و به درستی بپرورانم تا ریشه بگیرند، کاشته شوند و به بار بنشینند.
■ دیگرانی را که در بازی لایحه شرکت کرده‌اند، قضاوت نمی‌کنم؛ آنها هنوز امید دارند حتی در چارچوب همین محدودیت‌ها، قدمی برای تغییر شرایط زنان بردارند، می‌کوشند از همین ابزارهای اندک و قراضه استفاده کنند بلکه زندگی زنی تحت خشونت را بهبود بخشند. پر توان باشند.
■ بارها گفته‌ام مسائل زنان فراوان و متعدد است و هر کس می‌تواند بنا بر علاقه، روحیه و تخصص خود یک گوشه را بگیرد، عرصه مشکلات آن‌قدر وسیع است که کسی مانع کار فرد دیگری نیست. پس وقت اندک خود را برای داوری کارهای دیگر فعالان حقوق زنان صرف نکنیم. دشمن ما زنان، نظام مردسالاری است که حتی به دختران دانش‌آموز هم رحم نمی‌کند، پس به کار مبارزه خود برسیم.
https://t.me/kherad_jensi
@women_socialproblems
فاطمه موسوی ویایه- دکترای جامعه‌شناسی
■ در ده روز اخیر دو خبرنگار تماس گرفتند و درخواست مصاحبه و یادداشت درباره لایحه پیشگیری از آسیب‌دیدگی زنان در مجلس را داشتند، دو تماس دیگر هم به عنوان سخنران به دو نشست با این موضوع دعوتم کردند، به همه پاسخ منفی دادم. ابتدا چون وقت نداشتم و گرفتار کارهای دیگری بودم ولی حین پاسخ منفی به آخرین دعوت (نشست دیروز گروه مطالعات خانواده انجمن جامعه‌شناسی) پیش خودم اعتراف کردم برنامه‌ام آنچنان فشرده نیست که برای تکرار حرف‌های قبلی درباره ولایت پدر یا کودک‌همسری چند ساعت اضافه نداشته باشم و کشف کردم دلیل واقعی عدم علاقه‌ام چیست؛ نمی‌خواهم بخشی از این بازی باشم.
■ بسیاری در عرصه سیاسی به این نتیجه رسیده‌اند که حاکمیت انگیزه و توانایی تغییر رویه و اصلاحات بنیادی را ندارد، تعدادی فراتر رفته و می‌گویند اکنون دولت به مفهوم واقعی آن را نداریم و مجلس قانون‌گذاری و ضابط قضایی و دادگاه فقط کاریکاتور این نهادهای مدرن هستند و اعدام بازداشت‌شدگان جنبش ژینا برخلاف نص قانون و فتوای فقها این را نشان داد که مساله حفظ قدرت است نه عمل به نص قانون و شرع.
■ اگر می‌پذیریم که تمنای اصلاحات ساختاری شکست خورده پس چرا دوباره در این بازی بررسی و نقد لایحه قانونی و ارائه پیشنهادات حقوقی شرکت می‌کنیم؟ اصلا این لایحه کپک‌زده پوکیده که حتی یکبار لفظ خشونت را به کار نمی‌برد، ازدواج دختربچه یازده دوازده ساله را بی‌اشکال می‌بیند و نمی‌تواند برای قتل ناموسی چاره‌ای بیاندیشد چه سودی دارد؟
■ با کدام امید برای نمایندگان این مجلس دست‌نشانده متن حقوقی پیشنهادی آماده می‌کنیم؟ چرا هنوز به شورای نگهبان به عنوان مرجع تایید آن خوش‌بین هستیم؟ چرا هنوز گمان می‌کنیم پلیس مجری دقیق قانون است؟ چرا خیال می‌بافیم که در دادگاه عدالت اجرا خواهد شد؟ چرا هنوز وانمود می‌کنیم که یک حاکمیت عادی داریم که برای حل یک مساله اجتماعی روال معمول خود در تدوین قانون و اجرای آن را طی می‌کند؟ چرا با شرکت در این بازی دروغ، این نظام توتالیتر زن‌بیزار را موجه می‌کنیم؟
■ دیگر نمی‌خواهم بخشی از این بازی باشم. همان چند ساعت فراغت میان کارها را با تخیل درباره مفاد قانونی واقع‌بینانه در پیشگیری از خشونت خانگی در حکومتی دموکراتیک خرج می‌کنم. درباره الزامات تحقق سن ازدواج هجده سال می‌خوانم و تجربه سایر کشورها درباره خانه امن برای زنان خشونت‌دیده را مرور می‌کنم. ترجیح می‌دهم ایده‌ها و افکارم را مثل قلمه گیاه سر صبر و به درستی بپرورانم تا ریشه بگیرند، کاشته شوند و به بار بنشینند.
■ دیگرانی را که در بازی لایحه شرکت کرده‌اند، قضاوت نمی‌کنم؛ آنها هنوز امید دارند حتی در چارچوب همین محدودیت‌ها، قدمی برای تغییر شرایط زنان بردارند، می‌کوشند از همین ابزارهای اندک و قراضه استفاده کنند بلکه زندگی زنی تحت خشونت را بهبود بخشند. پر توان باشند.
■ بارها گفته‌ام مسائل زنان فراوان و متعدد است و هر کس می‌تواند بنا بر علاقه، روحیه و تخصص خود یک گوشه را بگیرد، عرصه مشکلات آن‌قدر وسیع است که کسی مانع کار فرد دیگری نیست. پس وقت اندک خود را برای داوری کارهای دیگر فعالان حقوق زنان صرف نکنیم. دشمن ما زنان، نظام مردسالاری است که حتی به دختران دانش‌آموز هم رحم نمی‌کند، پس به کار مبارزه خود برسیم.
https://t.me/kherad_jensi
@women_socialproblems
1 comment
Log in to comment
کاشکی اون احمقایی که هنوز با خبر انتصاب یه احمق تر از خودشون به یه سمت الکی توسط یه جلاد شش کلاسه خرکیف و ذوق مرگ میشن سر سوزنی از فهم و شعور سرکار عالی رو داشتن!