⭕️ قدرت نرم یا سرکوب سخت؛ دستاورد اینترنت ملی چیست؟
📌 دولتمردان در تلاش برای ارائه وجهه‌ای پسندیده و پذیرفتنی از اینترنت ملی‌اند
♦️در سال‌های اخیر با پیشرفت تکنولوژی و به دنبال آن گسترش و تسهیل دسترسی به اطلاعات در فضای مجازی، حاکمیت جمهوری اسلامی ایران با ادعای «نفوذ دشمن» و سلطه فرهنگی دشمن از طریق اینترنت در تلاش برای محدودسازی دسترسی شهروندان به فضای مجازی است. رهبر جمهوری اسلامی ایران بارها خواستار نظارت و کنترل فضای مجازی شده است و شبکه‌های اجتماعی را «قتلگاه نوجوانان و جوانان» عنوان کرده است.
ابوالحسن فیروزآبادی، دبیر شورای عالی فضای مجازی، روز چهارشنبه ۱۰ شهریور در کنفرانس بین‌المللی انجمن رمز ایران اظهار کرده است: «امروزه توسعه فضای مجازی باعث شده که در دنیا مفهومی به نام قدرت نرم شکل بگیرد که این قدرت اصیل در عرصه‌هایی مانند جنگ‌های جدید و هوشمند کارآمدتر است. اگر کشوری فاقد شبکه ملی اطلاعات و زیرساخت‌های مناسب سایبری باشد مانند این است که در چنین جنگی، سلاح ندارد.»
مفهوم «قدرت نرم» را جوزف نای اواخر دهه ۸۰ میلادی مطرح کرد. از نظر جوزف نای، قدرت، توانایی تاثیرگذاری بر دیگران به منظور دستیابی به نتایج دلخواه است. چندین راه برای دستیابی به این هدف وجود دارد، می‌توان افراد را با تهدید مجبور کرد که همان قدرت سخت است یا می‌توان آن‌ها را با بهره بردن از ارزش‌های همه‌پسند و تعامل جذب کرده و در انتخاب آن‌ها مشارکت داشت تا خواسته مد نظر را بپذیرند، که این روش قدرت نرم خوانده می‌شود.
بدنه حاکمیت در حالی از لزوم ایجاد شبکه ملی اطلاعات و بهره بردن از آن در به دست آوردن قدرت نرم سخن می‌گوید که از منابع قدرت نرم مانند فرهنگ جذاب برای جهانیان، ارزش‌های سیاسی جهان‌شمول و سیاست کارآمد خارجی بهره‌ای نمی‌برد و بدون توجه به هنجارهای پذیرفته‌شده در سطح روابط بین‌الملل و پایبند نبودن به آن‌ها، نه‌تنها دستیابی به قدرت نرم برای حکومت جمهوری اسلامی محقق نشده بلکه اتوریته سخت را جایگزین آن کرده است. قدرت نرم در فرآیند تعامل با جهان و سازواری با سیاست‌های خارجی غیرمنفعلانه و صلح با تکنولوژی است که تحقق می‌یابد؛ نه از راه «بالکانیزه» کردن اینترنت و اتخاذ سیاست‌های خصمانه.
از همین رو نمی‌توان حکومت جمهوری اسلامی را که از تکنولوژی‌های روز برای کنترل فعالیت شهروندان خود استفاده می‌کند و این امکان را برای تجسس، نظارت و کنترل مخالفان یا حتی آن دسته از افراد عادی به کار می‌برد که فقط در سطح شبکه‌های اجتماعی به انتقاد از وضعیت جاری کشور می‌پردازند؛ طرفدار رویکرد قدرت نرم دانست که به جای دخالت‌های مستقیم و سرکوبگرانه سعی در اقناع افکار عمومی برای همراهی دارد. برای مثال به گزارش بخش امنیتی شرکت IBM گروهی موسوم به 18ITG در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری۱۴۰۰، افرادی از جناح اصلاح‌طلب درون نظام را هدف حمله بدافزاری قرار دادند و از این طریق با نفوذ به نرم‌افزارهای اندرویدی توانستند برخی ویدئوها و فایل‌های صوتی را ضبط کرده و همچنین به پیامک‌ها و فایل‌های شخصی این افراد دسترسی پیدا کنند.
ادامه مطلب...
🖌 علیرضا منافی
📌 دولتمردان در تلاش برای ارائه وجهه‌ای پسندیده و پذیرفتنی از اینترنت ملی‌اند
♦️در سال‌های اخیر با پیشرفت تکنولوژی و به دنبال آن گسترش و تسهیل دسترسی به اطلاعات در فضای مجازی، حاکمیت جمهوری اسلامی ایران با ادعای «نفوذ دشمن» و سلطه فرهنگی دشمن از طریق اینترنت در تلاش برای محدودسازی دسترسی شهروندان به فضای مجازی است. رهبر جمهوری اسلامی ایران بارها خواستار نظارت و کنترل فضای مجازی شده است و شبکه‌های اجتماعی را «قتلگاه نوجوانان و جوانان» عنوان کرده است.
ابوالحسن فیروزآبادی، دبیر شورای عالی فضای مجازی، روز چهارشنبه ۱۰ شهریور در کنفرانس بین‌المللی انجمن رمز ایران اظهار کرده است: «امروزه توسعه فضای مجازی باعث شده که در دنیا مفهومی به نام قدرت نرم شکل بگیرد که این قدرت اصیل در عرصه‌هایی مانند جنگ‌های جدید و هوشمند کارآمدتر است. اگر کشوری فاقد شبکه ملی اطلاعات و زیرساخت‌های مناسب سایبری باشد مانند این است که در چنین جنگی، سلاح ندارد.»
مفهوم «قدرت نرم» را جوزف نای اواخر دهه ۸۰ میلادی مطرح کرد. از نظر جوزف نای، قدرت، توانایی تاثیرگذاری بر دیگران به منظور دستیابی به نتایج دلخواه است. چندین راه برای دستیابی به این هدف وجود دارد، می‌توان افراد را با تهدید مجبور کرد که همان قدرت سخت است یا می‌توان آن‌ها را با بهره بردن از ارزش‌های همه‌پسند و تعامل جذب کرده و در انتخاب آن‌ها مشارکت داشت تا خواسته مد نظر را بپذیرند، که این روش قدرت نرم خوانده می‌شود.
بدنه حاکمیت در حالی از لزوم ایجاد شبکه ملی اطلاعات و بهره بردن از آن در به دست آوردن قدرت نرم سخن می‌گوید که از منابع قدرت نرم مانند فرهنگ جذاب برای جهانیان، ارزش‌های سیاسی جهان‌شمول و سیاست کارآمد خارجی بهره‌ای نمی‌برد و بدون توجه به هنجارهای پذیرفته‌شده در سطح روابط بین‌الملل و پایبند نبودن به آن‌ها، نه‌تنها دستیابی به قدرت نرم برای حکومت جمهوری اسلامی محقق نشده بلکه اتوریته سخت را جایگزین آن کرده است. قدرت نرم در فرآیند تعامل با جهان و سازواری با سیاست‌های خارجی غیرمنفعلانه و صلح با تکنولوژی است که تحقق می‌یابد؛ نه از راه «بالکانیزه» کردن اینترنت و اتخاذ سیاست‌های خصمانه.
از همین رو نمی‌توان حکومت جمهوری اسلامی را که از تکنولوژی‌های روز برای کنترل فعالیت شهروندان خود استفاده می‌کند و این امکان را برای تجسس، نظارت و کنترل مخالفان یا حتی آن دسته از افراد عادی به کار می‌برد که فقط در سطح شبکه‌های اجتماعی به انتقاد از وضعیت جاری کشور می‌پردازند؛ طرفدار رویکرد قدرت نرم دانست که به جای دخالت‌های مستقیم و سرکوبگرانه سعی در اقناع افکار عمومی برای همراهی دارد. برای مثال به گزارش بخش امنیتی شرکت IBM گروهی موسوم به 18ITG در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری۱۴۰۰، افرادی از جناح اصلاح‌طلب درون نظام را هدف حمله بدافزاری قرار دادند و از این طریق با نفوذ به نرم‌افزارهای اندرویدی توانستند برخی ویدئوها و فایل‌های صوتی را ضبط کرده و همچنین به پیامک‌ها و فایل‌های شخصی این افراد دسترسی پیدا کنند.
ادامه مطلب...
🖌 علیرضا منافی
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment