شاید میزان مهر و دوست داشتنم رو به آقای کیارستمی ،تنها با گفتن این جملات بتوانم بیان کنم...در زمان حضورشان همیشه گوشه ذهنم منتظر شنیدن خبر واثر تازه ای از ایشون بودم تا هم ظرف افتخارم به همزبان و ملیتم پرتر بشه و هم چشم انداز امیدم به انسان...به شما بگویم که بعد از رفتنشان حس و انگیزه فیلم دیدنم (هر فیلمی)نصف شد ...هنوز هم وقتی که در مرز بودن و نبودن قرار میگیرم ،حجم روشن خلوص ایشون ،همراه و همرازم است...با سپاس