مقاله جدید مایکل روبین، تحلیلگر ارشد موسسه امریکن اینترپرایز در نقد رتوریک بازاری/رسانه پسند دولت جو بایدن حاوی نکات آموزنده و مروری عبرت آموز بر وقایع تاریخی‌ست که نشاندهنده فهم نادرست دولت فعلی ایالات متحده از مفهوم سیاست و جنگ است. عنوان مقاله "در دفاع از جنگ های بی‌پایان" کنایه به وعده های بایدن برای خاتمه به جنگ های بی‌پایان در خاورمیانه دارد و همینطور این ادعا که دولت جدید امریکا "نمیتواند و نباید در جنگهای پایان‌ناپذیر درگیر شود" و اینکه "خواستار صلح در افغانستان است".
روبین در کنار برشمردن استراتژی ناپخته در سرعت بخشیدن به خروج نیروهای امریکایی از افغانستان به اقدام دولت ترامپ سپس بایدن در توافق برای آزادسازی زندانیان طالبان اشاره میکند و اینکه کاخ سفید ترجیح میدهد با زمین زدن دولت افغانستان طالبان مورد حمایت پاکستان کنار بیاید.
اما چرا شعار "جنگ های بی‌پایان" احمقانه است؟ مثال دم دستی آن اقدام یکجانبه باراک اوباما در خروج زودهنگام از عراق و خلق خلا برای ظهور داعش است. این در حالی‌ست که نگه داشتن نیروهای مسلح و نظامی علیرغم تلفات احتمالی، فواید بیشتری در دور نگهداشتن و بازداشتن تروریستها و شورشی ها دارد. مثالی که تناظر تاریخی با افغانستان امروز دارد، کره و ژاپن پس از جنگ جهانی دوم است که در هر دو حضور نظامی ایالات متحده اثر بازدارندگی داشته است؛ اگرچه این حضور متحمل هزینه های میلیونی دلاری بوده باشد. مساله مهم در ادامه حضور نظامی امریکا در شبه جزیره کره (یعنی وضعیت جنگ بی‌پایان)، تداوم و حمایت از نظم لیبرالی پس از جنگ دوم است که جلوی دست اندازی و تهاجم چین و کره شمالی را گرفته است. در مقابل مثلا خروج امریکا از فیلیپین باعث آسیب پذیری آن مقابل تهاجم نیروی دریایی چین شده است. مثال دیگر حضور ۷۵ ساله امریکا در آلمان علیرغم اتمام دوران جنگ سرد است که هرچند گاهی بحثهایی در مورد تعداد یا محل استقرار این نیروها درمیگیرد ولی تردیدی نیست که این حضور موثر نظامی نه یک وضعیت دفاعی که "جنگ بی‌پایان" یا forever war نام دارد. لب مطلب اینجاست:
شعارها و توصیفاتی مانند جنگ های بی پایان اگرچه ممکن است ترسناک یا غیرصلح آمیز به نظر بیایند ولی هزینه و خون‌بهای بازدارندگی که این وضعیت جنگی دارد بمراتب کمتر از وضعیتی‌ست که در آن دشمنان اعتماد به نفس بالاتر پیدا میکنند و جنگ با تلفات بیشتری در پی خواهد داشت.
پی‌نوشت. برخلاف نظر لیبرال ها، جنگ پایان سیاست نیست؛ جنگ یا وضعیت جنگی ادامه سیاست با زبان دیگر و گاهی عینی ترین بیان امر سیاسی‌ست. نهادها و ساختارهای لیبرال بدون زور سخت افزارهای جنگی، توان بقا ندارند.
simon wiesenthal
روبین در کنار برشمردن استراتژی ناپخته در سرعت بخشیدن به خروج نیروهای امریکایی از افغانستان به اقدام دولت ترامپ سپس بایدن در توافق برای آزادسازی زندانیان طالبان اشاره میکند و اینکه کاخ سفید ترجیح میدهد با زمین زدن دولت افغانستان طالبان مورد حمایت پاکستان کنار بیاید.
اما چرا شعار "جنگ های بی‌پایان" احمقانه است؟ مثال دم دستی آن اقدام یکجانبه باراک اوباما در خروج زودهنگام از عراق و خلق خلا برای ظهور داعش است. این در حالی‌ست که نگه داشتن نیروهای مسلح و نظامی علیرغم تلفات احتمالی، فواید بیشتری در دور نگهداشتن و بازداشتن تروریستها و شورشی ها دارد. مثالی که تناظر تاریخی با افغانستان امروز دارد، کره و ژاپن پس از جنگ جهانی دوم است که در هر دو حضور نظامی ایالات متحده اثر بازدارندگی داشته است؛ اگرچه این حضور متحمل هزینه های میلیونی دلاری بوده باشد. مساله مهم در ادامه حضور نظامی امریکا در شبه جزیره کره (یعنی وضعیت جنگ بی‌پایان)، تداوم و حمایت از نظم لیبرالی پس از جنگ دوم است که جلوی دست اندازی و تهاجم چین و کره شمالی را گرفته است. در مقابل مثلا خروج امریکا از فیلیپین باعث آسیب پذیری آن مقابل تهاجم نیروی دریایی چین شده است. مثال دیگر حضور ۷۵ ساله امریکا در آلمان علیرغم اتمام دوران جنگ سرد است که هرچند گاهی بحثهایی در مورد تعداد یا محل استقرار این نیروها درمیگیرد ولی تردیدی نیست که این حضور موثر نظامی نه یک وضعیت دفاعی که "جنگ بی‌پایان" یا forever war نام دارد. لب مطلب اینجاست:
شعارها و توصیفاتی مانند جنگ های بی پایان اگرچه ممکن است ترسناک یا غیرصلح آمیز به نظر بیایند ولی هزینه و خون‌بهای بازدارندگی که این وضعیت جنگی دارد بمراتب کمتر از وضعیتی‌ست که در آن دشمنان اعتماد به نفس بالاتر پیدا میکنند و جنگ با تلفات بیشتری در پی خواهد داشت.
پی‌نوشت. برخلاف نظر لیبرال ها، جنگ پایان سیاست نیست؛ جنگ یا وضعیت جنگی ادامه سیاست با زبان دیگر و گاهی عینی ترین بیان امر سیاسی‌ست. نهادها و ساختارهای لیبرال بدون زور سخت افزارهای جنگی، توان بقا ندارند.
simon wiesenthal
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment