مجموعه‌ای از آزمایش‌های جالب که روی بومایِستِر و همکارانش به انجام رساندند، نشان داده است که تلاش‌های خودخواسته‌ی متنوع - شناختی، عاطفی یا جسمی - دست‌کم قسمتی از دریاچه‌ی انرژی ذهنی را جذب می‌کنند. آزمایش‌های آن‌ها، به جای تمرکز بر کارهای هم‌زمان، به کارهای متوالی می‌پردازد.

گروه بومایِستِر، در موارد متعدد، دریافته‌اند که تلاش ارادی یا خویشتن‌داری، کارهایی خسته‌کننده‌اند؛ اگر خودتان را به انجام کاری وادارید، با رسیدن فعالیت بعدی، تمایل یا توان کمتری به خویشتن‌داری خواهید داشت. این پدیده اُفت اگو (ego depletion) نامیده می‌شود. در یک نمونه‌ی معمولی، شرکت‌کنندگانی که از آن‌ها خواسته شده است واکنش‌های احساسی خود را به یک فیلم کاملاً احساساتی سرکوب کنند، بعداً در یک آزمون استقامت جسمانی ضعیف عمل خواهند کرد - یک نفر، علی‌رغم ناراحتى فزاینده، چقدر می‌تواند توان‌سنج را محکم در دست فشار دهد! تلاش احساسی در مرحله‌ی اول آزمایش، توانایی انقباض ماهیچه‌ها را برای تحمل درد کاهش می‌دهد و افراد دچار اُفت اگو در مقابل وسوسه سریع‌تر تسلیم می‌شوند. در آزمایشی دیگر، اشخاص در تمرینی با مقاومت در برابر وسوسه‌ی خوردن شکلات و بیسکویت‌های خوشمزه، با خوردن غذاهای نه‌چندان خوشمزه‌ای مانند تربچه و کرفس دچار اُفت اگو می‌شوند. همین افراد بعداً وقتی با تمرین شناختی مشکلی مواجه شدند، زودتر از حد معمول دست از تلاش برداشتند.

📘 #تفکر_سریع_و_کند
✍🏻 دانیل کانمن
↔️ فروغ تالوصمدی
📄 ۵۳

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ