✳️ 👆نقاب شخصیت یا پرسونا در مکتب روان‌شناسی تحلیلی ارائه شده توسط روان‌شناس سوئیسی کارل گوستاو یونگ، عبارت است از آن چهرهٔ اجتماعی که فرد به دنیای بیرون ارائه می‌کند.
به گفته وی:
«نوعی ماسک دست‌ساز که فرد برای ایجاد نهایت تأثیرگذاری بر دیگران و همین‌طور برای پنهان کردن ماهیت حقیقی خود، از خود ابداع می‌کند». در دورهٔ رشد، توسعهٔ یک پرسونای دوام‌پذیر، بخشی اساسی برای انطباق و آماده شدن برای دوره بزرگسالی در یک دنیای بیرونی واقعی و اجتماعی است. یک «خود (Ego)» قوی، از طریق یک پرسونای انعطاف‌پذیر با دنیای بیرون ارتباط برقرار می‌کند.
پرسونا یا نقاب به تعبیر کارل یونگ، نماینده پوشش‌های بسیاری است که فرد در موقعیت‌های گوناگون و در میان گروه‌های مختلف آدم‌ها بر چهره خود می‌گذارد.
نقاب آن تصویری است که دوست داریم به دیگران نشان دهیم .آنجور که دوست داریم دیگران درباره ی ما قضاوت کنند.همان تصویری که مایلیم از ما در ذهنشان بماند.نقاب را همه دارند و این لازمه زندگی اجتماعی است.
اما مشکل آنجاست که ما نقاب را با حقیقت خود اشتباه بگیریم.فکر کنیم نقابی که به چهره زده ایم حقیقت وجودی ماست. بدترین و مخرب ترین نقابی که ممکن است باورش کنیم، نقاب دانایی است،تقریبا همگی هم مبتلایش هستیم کمتر آدمی یافت می شودکه بداند نمی داند. کسی مثل سقراط جرات زل زدن به نادانی اش را داشته باشد.نادرند آدم هایی که این شجاعت را داشته باشند.