چرا "باغ محتشم" ؟

هومن پناهنده

باغ محتشم رشت در ذهن من و هم‌شهریان ِ هم‌نسلم یادآور بهترین خاطرات کودکی و نوجوانی و جوانی ما است. آنجا برای رشتی‌ها پارکی معمولی نیست، مثل خانه‌ عزیز و دوست‌داشتنی است. تعرض به آن، تعرض به خانه‌شان و تجاوز به لطیف‌ترین خاطرات شادی و بازی و نشاط و سرزندگیشان است. باغی وسیع با درختانی سر به فلک‌کشیده که "سایه‌"های خنک و آسایش‌بخش ِ درختانش یادآور زندگی است، نه مرگ.
یکی از نشانه‌های ذهن ِ نا‌آزموده ناتوانی در تفکیک چیزها است. ناتوانی در تفکیک، به خلطِ مفاهیم در عالم ذهن محدود نمی‌شود، بلکه طبعاً به خلطِ امور در جهان‌ِ بیرون هم می‌انجامد. ذهن منظم ِ فرهیخته در می‌یابد که هر چیز به جای خویش نیکو است. باغی که تفرجگاه است جای اندوه و عزاداری نیست. وادی خاموشان است که جای تامل در احوال ِ رفتگان و اندیشیدن به عاقبت خویش است. خوب است که فرزانگان رشت، به پاس اهمیت ِ باغ‌ محتشم، در مقام تفرجگاهی نادر، مانع تدفین ِ مرحوم سایه در آنجا شوند. با این کار، حرمت آقای ابتهاج هم از چندین لحاظ حفظ می‌شود؛ یک لحاظ ِ آن به حکایتی بر می‌گردد که دوستی اهل سبزوار درباره‌ی آرامگاه آقای حمید سبزواری برایم نقل کرده است. آقای سبزواری، بر پایه‌ی تصمیمی نادرست، در پارکی در سبزوار تدفین شده‌ است و متاسفانه سنگ گور ایشان برای کسانی، جز نیمکت، کارکرد ِ دیگری ندارد. آقای ابتهاج که رشت را بسیار دوست می‌داشت طبعاً نمی‌خواست خاطرات همشهریانش را زخمی کند و از گفته‌ی فرزند ایشان هم نمی‌توان استنباط کرد که تدفین در باغ محتشم جزء وصیت ایشان بوده است، و اصلاً چه بسا اگر این طرح ِ خام را با خود او در میان می‌گذاشتند، طراح ِ ناپخته را حتی از به زبان آوردن طرحش( چه جای اجرا) پشیمان می‌کرد. دوستی می‌گفت خوب است مانند مورد مرحوم قیصر امین‌پور جای وسیعی را برای مزار در نظر بگیرند و، به یاد وی، مرکزی فرهنگی در پیرامون آن بسازند.
آرزو می‌کنم آقای ابتهاج در جایی آرام گیرد که بیشترین طلب آمرزش ِ مردم ِ رشت را برایش در پی داشته باشد.

#هومن_پناهنده
#رشت
#باغ_محتشم
#پارک_شهر
#سایه
#هوشنگ_ابتهاج

@gashthaa