▪️اعتمادبه‌نفس زیاد و هوش مصنوعی


▪️ست‌گادین | دوشنبه ۳ بهمن ۱۴۰۱


وقتی انسان‌ها کمی خودنمایی می‌کنند، اغلب تأثیرگذارترند. گفتنِ «بنظر من»، «شاید» یا «امکان دارد چیزی را از قلم انداخته باشم ولی...»، راه‌های خوبی هستند تا فرصتی برای بررسی ادعاهایمان فراهم کنیم.

ماشین‌حساب‌های خورشیدیِ دوران مدرسه‌ی ما چنین نبودند. ۶ ضربدر ۷ می‌شود ۴۲ . بدون هیچ اما و اگری.

بخشی از جادوی جستجوی گوگل این بود که نه تنها از خودراضی بود، بلکه اغلبِ پاسخ‌ها صحیح بودند. ترکیبی از اعتمادبه‌نفس گوگل و مفید‌بودنش، آن را شبیه یک معجزه کرد.

البته که هرگز گوگل به طور کامل درست نمی‌گفت. هر بار به ندرت صفحه‌ی دقیقاً درست را پیدا می‌کرد. تشخیص به خودمان واگذار می‌شد. ولی هاله‌‌ی قادر مطلق بودن، ادامه داشت. در واقع وقتی گوگل شکست خورد، ما مشغول سرزنش‌کردن هکرهای کلاه سیاه شدیم، نه اینکه یک الگوریتم ناقص و یک انحصارگر طماع را مقصر بدانیم.

و حالا ChatGPT پر از ادعا درباره‌ی هر چیزی که از او بپرسیم، پدیدار گشته است.

تعجب نکردم که یکی از بزرگترین انتقاداتی که می‌شنویم، حتی از طرف کارشناسان باهوش، این است که GPT، زیادی به خودش مطمئن است. مثلاً بدون اینکه صلاحیت داشته باشد، اعلام می‌کند که بریانی، بخشی از غذای سنتی جنوب هند است. درحالیکه اینطور نیست.

آیا فرقی دارد که هر پاسخی با این عبارت شروع شود: « من فقط یک برنامه‌ی آزمایشی هستم که در واقع چیزی نمی‌فهمد ولی مغز انسان‌ها سریع نتیجه‌گیری می‌کند که من می‌فهمم، پس حرفم را تمام و کمال قبول نکنید ... »

در واقع این کار ماست.

وقتی یک قطعه داده(data) به سادگی و راحتی در صفحه‌ی کامپیوتر شما ظاهر شد، تمام و کمال، قبولش نکنید.

همه‌ی ایمیل‌ها هرزنامه نیستند.

همه‌ی پیشنهادات کلاهبرداری نیستند.

و همه‌ی پاسخ‌های GPT3 نادرست نیستند.

ولی اگر قبل از اینکه پاسخ GPT3 را قبول کنید، دیدگاه خودتان را هم در نظر بگیرید، ضرری ندارد.

اعتماد‌به‌نفس بیش از حد، مشکل هوش مصنوعی نیست. تغییرات فرهنگی و اقتصادی زیادی وجود دارند که هوش مصنوعی به وجود خواهد آورد. یادمان باشد که ساده‌لوح و زودباور نباشیم.


.