حس حقارت در افراد چگونه به وجود می آید؟

آدلر یکی از بزرگترین روانشناسان دنیا بر این باور است که انسان این حس را از بدو تولد در خود دارد و تقریبا در تمام افراد وجود دارد.
بسیارند کسانی که با دیدن دیگر افراد حس بی کفایتی پیدا می کنند و نسبت به دیگران خود را کوچک و حقیر می بینند.
او دریافت که نگاه انسان به خود و یا به عبارت دیگر ارزشیابی خویش در غالب موارد حالتی منفی دارد.

ریشه های حقارت

- روابط والدین با فرزندان:

کودکانی که در محیطی پر از شماتت و نکوهش بزرگ شده اند از حس حقارتی عمیق رنج می برند.
آنان به علت جملات سرزنش آمیز مداوم والدین، در این باور تثبیت شده اند که دیگر ارزشی ندارند.
اعتقاد به بی ارزشی و عدم کفایت همچون بیماری سرطان به تمام ابعاد وجود فرد منتقل می شود وشخص حتی به هنگام بلوغ سنی و فکری باز بر این باورست که بی ارزش است.
لازم به یادآوری است که گاه والدین می توانند با محبت افراط گونهٔ خود چنان محیط استریلی برای کودک بسازند که او هرگز مجال رویارویی با زندگی واقعی را نداشته باشد.
در واقع محبت بیش از حد والدین چشمان کودک را بر حقایق زندگی می بندد و به کودک می قبولاند که دست یافتن به هر چیز، سخت ساده است.
پر واضح است که به هنگام تجربه، چنین مدینهٔ فاضله ای فرو می پاشد و شخص خود را کاملاً عاجز، ناتوان و حقیر می یابد.

- باورهای غلط:

اگر ما “کسب قدرت”، “داشتن ثروت” و “برخورداری از توانایی” را ارزش قلمداد کنیم و زندگی خود را حول به دست آوردن آنها جهت دهیم، لاجرم در نرسیدن به چنین اهدافی احساس حقارت می کنیم.
باید بدانیم که چنین ارزش هایی در واقع ضد ارزشند چون ریشه های حقارت و عدم کفایت را در ما تقویت می کنند.

“تأثیرات حقارت”

- انزوا و احساس دوست نداشتنی بودن:

فرد به علت حقارت می اندیشد که کسی مشتاق ارتباط با او نیست و او دائم در حال تحمیل کردن خود به دیگران است.

- احساس ضعف بسیار:

شخصی که از حقارت رنج می برد حس ناتوانایی عمیقی دارد و اعتماد به نفسش به شدت پایین است.

- خلاقیت پایین:

حقارت اجازه نمی دهد که توانایی ها و استعدادهای شخص تجلی یابند.

- گرایش به حساسیت بالا و زودرنجی:

شخص حقارت زده مرتب از دیگران می رنجد زیرا فکر می کند که آنها با رفتار و جملات خود در پی آزار او هستند.
او جهان را محیطی ناامن می یابد که باید در برابر آن همیشه حالت دفاعی داشت.

- عدم باور تعریف و تمجید دیگران:

حقارت باوری نمی گذارد که ما تحسین دیگران را از خود باور کنیم چرا که عمیقاً خود را بی ارزش می پنداریم.

- همیشه تسلیم دیگران بودن:

حقارت باوری نمی گذارد که ما نظر خود را ابراز کنیم زیرا برای آن ارزشی قائل نیستیم.

برخورد با حقارت

- نگرش واقع بینانه به خود:

هیچ انسانی تنها مجموعه ای از ضعف ها و نکات منفی نیست.
اگر ما خود را صرفاً ضعف و شکست می بینیم باید دیدگاه خود را با واقعیت منطبق سازیم.
واقعیتی که نکات مثبت ما را نیز می بیند.

- نیاز به مشاوره:

گاه نیاز داریم که با شخص آگاهی پیرامون حقارت خود سخن بگوییم و گره های دوران کودکی و یا تجارب ناگوار خود را برای او باز گوییم.
مشاوره ای درست به ما کمک می کند تا به اصلاح اطلاعات غلط دریافتی خود بپردازیم و شروعی تازه را تجربه کنیم.

- نیاز به تعلق گروهی:

شخصی که درگیر حقارت است نمی تواند بر مشکل خود در انزوا و تنهایی غلبه یابد.
او باید به جمعی متعلق باشد که در آن محبت و تشویق را تجربه کند.

@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment