خالد با بی‌میلی می‌نشیند. رنگش پریده است و نگاهش انگار که سرگردان است. احمد، با غیظ پیچ رادیو را می‌گرداند. موج را عوض می‌کند ‌و از لای دندان می‌غرد:
- تهرانم که خبری نیست! همه خوابن!
گوشی تلفن خرخر می‌کند. هنوز رو زمین افتاده است. انگار هیچ‌کس نمی‌بیندش. از زمین برش می‌دارم و وارسی‌اش می‌کنم. عیب نکرده است. صدای گویندۀ رادیو تهران را می‌شنوم. چند خبر کوتاه. ساعت شش بعدازظهر است. یازده محارب با خدا به جوخۀ اعدام سپرده شدند. تعداد کشته‌شدگان زمین‌لرزه از نهصد نفر گذشت. در کرمان یک زن زانیه سنگسار شد...
یکهو صدای احم مثل رعد می‌ترکد:
-کشتی منو! ... خوزستان داره نابود می‌شه!
و باز عجولانه فرستندۀ اهواز را می‌گیرد. هنوز قرآن می‌خواند.
-اینم که هنوز...
ناگهان قرائت قرآن قطع می‌شود. چند لحظه سکوت است و بعد، گوینده، انگار که نفس‌تنگی گرفته باشد، بریده‌بریده اما شتاب‌زده می‌گوید: «توجه! ... توجه! ...» نفس تو سینه‌هامان گره می‌خورد.

" زمین سوخته"
#احمدمحمود

@Ellinne

Comments

Be the first to add a comment