#حافظه_تاریخی



ترسم ز فرط شعبده ، چندان خٙرٙت کنند
تا داستان عشق وطن ، باورت کنند

من رفتم از این ره و دیدم سزای خویش
بس کن تو ، ورنه خاک وطن بر سٙرٙت کنند

گیرم ز دست چون تو ، نخیزد خیانتی
خدمت مکن که رنجه به صد کیفرت کنند

گر وا کند حصار قزل قلعه لب به گفت
گوید ، چه پیش چشم تو با همسرت کنند

بر زنده باد گفتن این خلق خوش گریز
دل بر مٙنِه ، که یک تنه در سنگرت کنند

پتک اوفتاده در کف ضحاک و این گروه
خواهان که باز کاوه‌ی آهنگرت کنند !

ایران ، همیشه دوزخ ارباب غیرت است
آتش مٙنِه به سینه که خاکسترت کنند

چون گوژگشت آینه ، تصویر بر خطاست
تاریخ نیست اینکه مدام از بٙرٙت کنند

زنجیر ِ عدل ِ خسرو و آن خر که شِکوِه کرد
آورده‌اند تا به حقیقت ، خٙرٙت کنند

ز آن پادشه به خونِ کسان تشنه تر نبود
لیک این به کس مگو ، که زِ خٙس کمترت کنند

نخوت فروشِ تختِ جم ای بی هنر مباش
تا خود علاج فقرِ جنون پرورت کنند

فخرت بود به کورش و دستت چو اردشیر
دایم دراز تا کمکی دیگرت کنند

لاف از قضیبِ عاریه کم زن، که وقتِ کار
شرم آید ار به حجلهِ بخت اندرت کنند !

در آن وطن که قدرتِ بیگانه حاکم است
رو خارِ ره مشو که چو گل پرپرت کنند

عیار باش و دزد و زمین خوار و زن بِمُزد
تا برتر از سپهبد و سر لشکرت کنند

تلقینِ قولِ سعدی فرزانه، حیلتی است
تا جاودانه، بسته ی آن ششدٙرٙت کنند

نابرده رنج ، گنج میسر شود عزیز!
رو دیده باز کن که چه در کشورت کنند

بازارِ غارت است تو نیز ای پسر مٙخُسب
گویی بزن، که فارغ از این چنبرت کنند

ور زآنکه خود غرور ِ تو بر فضل و دانش است
حاشا که اعتنا به چنین گوهرت کنند

من آزموده ام رهِ تقوی به رنجِ عمر
زین راهِ کج مٙرو که سیه اخترت کنند

رو قهرمانِ وزنه شو ار کامت آرزوست
تا خارِ چشمِ مردم دانشورت کنند

در خایه‌مالی، مالی ای دلِ غافل حکایتی است
گر یادگیری از همگان برترت کنند

القصه ای رفیقِ سیه بختِ ساده لوح
راهی بزن، که سجده به سیم و زرت کنند

مامِ وطن به دامنِ بیگانه خفته مست
دل بدگمان مکن که چه با «مادرت» کنند!!




«اندرز سوختگان»(۱۳۴۱)
فریدون توللی
@renaissancetranslate