🔸یکی عیالوار بود و سخت در رنج. چاره درد خود را در آن دید که نزد صاحب دلی رود و از او خواهد که وی را دعا گوید تا به برکت دعای او، در زندگانی اش گشایش آید.

🔹نزد بشر حافی رفت و گفت: ای بشر! تو مرد خدایی، مرا دعایی کن که مردی عیالوارم و هیچ چیز در بساط ندارم.

🔸بشر گفت: ای مرد! آن هنگام که زن و فرزندان تو از تو نان خواهند و آب خواهند و لباس خواهند و تو از برآوردن حاجات آنان درماندی، در آن حال تو مرا دعا کن که دعای تو در آن وقت از دعای من فاضل تر و به اجابت نزدیک تر است .

🔹مگر نه آن که در آن حال، کشتی دل خویش در دریای درد و اندوه در تلاطم می بینی و هیچ ساحل نجات پیش رو نمی بینی؟ هرکه در این حال باشد دعایش به اجابت سزاوارتر است.

حکایت پارسایان، رضا بابایی، نقل از کیمیای سعادت غزالی.




جان آگه با #فرهیختگان