🍀«دانایی رنج است برای دانایان و رهایی است برای همگان»

این مضمونی است که از افسانه های یونان باستان، تا داستان های سامی به دفعات تکرار شده است.
قسمت نخست این جمله را ما انسان های امروزی بهتر از همیشه درک کنیم. ما انسان های قرن بیست یکم به دقت دریافته ایم که «دانایی رنج است» و به همین دلیل هر روز بیش از پیش از آن فاصله می گیریم.
ما انسان هایی لذت طلب، خوش باش و نفع طلب هستیم که همواره در راه دوری از رنج و اندوه تلاش می کنیم. ما هیچ نسبتی با دانایی نداریم زیرا نمی خواهیم هیچ رنج و دردی را در زندگی خود جای دهیم.

اما دقیقا برخلاف قسمت نخست این جمله که به خوبی به وسیله ما درک شده است قسمت دوم آن هیچ گاه به فهم انسان معاصر درنیامده است؛ «دانایی رهایی است برای همگان».
انسان خوش باش، تنها از رنج دانایی دوری جسته است اما درنیافته که در این صورت خود را در بند رنج و محنت هایی عمیق تر گرفتار کرده است.
دانایی در عین حال که رنج است، برای دانایان و همگان رهایی است. انسان هایی که به دانایی تنها به چشم رنج نگاه می کنند و به این دلیل از آن دوری می جویند خود را از امکان رهایی محروم می سازند و جامعه ای که دانایی را در رنج خلاصه می کند هیچگاه به رهایی نخواهد رسید.
جای شگفتی نیست که ما امروز با تمام وجود در راه شادی و خوشی می کوشیم اما روز به روز بیشتر در رنج و درد فرو می رویم. هنگامی که همگان از دانایی می گریزند، «دانایی» باقی نمی ماند که ما را به رهایی رهنمون شود.

جامعه امروز ما با مسائل و بحران های متعددی مواجه است که از نادانی سرچشمه می گیرند و این در حالی است که همه دانایی را به منزله رنج پس می زنند.
معضلات و مصائب دنیای امروز ادامه خواهند یافت و روز به روز پیچیده تر خواهند شد زیرا به عصر نادانی و خوش باشی تعلق دارند.





( رنج های عصر نادانی | یادداشتی از : رضا تسلیمی طهرانی؛ منتشر شده در کانال تلگرامی جامعه شناسی )
@renaissancetranslate